Rolling BAg

แผนปรองดอง หรือว่า แผนมะม่วงดอง

2010-05-07T04:22:00.000-07:00

            ไปงานแต่งงานน้องชายที่บางสะพาน เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ตอนที่กำลังนอนกลางวันรอ ที่จะไปงานเลี้ยงตอนเย็น ก็ได้ยินว่า มีคนจะเข้ามาซื้อรังนก(นางแอ่น) ที่โรงแรม
          โรงแรม? กับรังนก มันมาเกี่ยวกันได้ยังไง ?
          ถามๆดูก็ได้ใจความว่า ตึกข้างหน้าที่เห็นเจาะเป็นรูๆนั่น มีเอาไว้ให้นกเข้าไปทำรัง แล้วเค้าก็เก็บเอามาขาย ทายดูสิว่า เค้าขายของที่เค้าไม่ได้ทำ ในราคากิโลละเท่าไหร่ ดูสิ นั่งเฉยๆก็รวยได้

ถามไถ่เจ้าของโรมแรม ซึ่งเป็นเจ้าของบ้านรังนกด้วย ก็ได้ความว่า เค้าเห็นนกนางแอ่นบินไปบินมาอยู่เหนือหัวเค้าก็หลายปีแล้ว ก็ได้สงสัยว่ามันไปจะไปไหนกัน และมันคงจะทำรังอยู่ที่ไหนสักแห่ง ก็เลยลองเจาะรูที่ผนัง บนชั้นสามและสี่ ของตึกที่เค้าขายของอยู่ ลองดูสิว่า นกมันจะเข้ามาทำรังมั๊ย

มันมาครับ จากหนึ่งคู่ ก็เพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ พร้อมๆกับจำนวนรูที่เค้าเจาะเพิ่ม ผมถามเค้าว่า มีเคล็ดลับอะไรที่ทำให้ นกมาอยู่แล้วไม่หนีไปไหน ทั้งที่เราเก็บรังมันมา เค้าก็อธิบายว่า ต้องดูช่วงเวลาในการเก็บ ต้องรอให้มันมีลูกแล้วลูกมันโตพอที่จะสร้างรังใหม่ ก็ค่อยเก็บ ไม่ใช่ พอมันทำรังแล้วก็เอารังมันมาเลย แบบนั้นลูกนกตายหมด แล้วมันจะหนีไป ส่วนเคล็ดลับที่จะเชิญชวนให้มันมาอยู่ ถามยังไงเค้าก็ไม่บอก

แล้วราคาล่ะ ปรกติ ถ้าไปซื้อที่แถวๆ นครศรี ขายกันแบบไม่แห้งมาก กิโลล่ะ 6 - 70,000 บาท

ที่นี่ขายกิโลล่ะ 40,000 บาท ต่อไม่ได้แม้แต่บาทเดียว ถ้าคัดอย่างดี แล้วไปเลือกเอาขนนกที่ปนมาด้วยออกให้หมด ตากให้แห้ง ไปขายที่เยาวราช จะขายได้ในราคา 100,000 บาท และคุณจะได้ราคาดียิ่งกว่านี้ ถ้าหอบมันไปขายที่ฮ่องกง

เห็นทางทำกำไรหรือยังครับ หลังๆมา ผมจึงไม่ค่อยแปลกใจเลย ที่เจอคนที่เรียนไม่สูงมาก หรือไม่ได้จบจากมหาวิทยาลัยดี มีชื่อเสียงอะไร แต่ขับรถยุโรป รุ่นล่าสุด และมีรายได้ต่อเดือนมากกว่าที่ผมหาได้ทั้งปีหลายเท่า

แต่การลงทุน มันมีความเสี่ยง เสี่ยงมาก กำไรมาก เอายังไงกับชีวิตดีละนี่

คุณไม่ใช่ผม คุณไม่มีวันเข้าใจหรอก

2010-04-21T09:18:00.000-07:00

    "คุณไม่ใช่ผม คุณไม่มีวันเข้าใจหรอก" เคยได้ยินคนพูดกันแบบนี้ แต่ก็คิดว่า แล้วทำไมกูต้องเข้าใจมึงด้วยวะ   และก็ไม่ได้สนใจใคร

   หลังบ้าน เวลาเค้าคุยกัน ซึ่งเป็นสองแม่ลูกที่ค่อนข้างจะมีอายุทั้งคู่ เค้าจะคุยกันเสียงดังมาก ขนาดที่ว่าเราอาบน้ำอยู่ในห้องน้ำชั้นสอง ยังได้ยินเค้าคุยกันจากข้างบ้านเค้าเลย   ก็สงสัยมาตลอดว่า มึงยืนอยู่ใกล้กันแค่นี้ จะตะโกนใส่กันทำไมว่ะ   เย็นนี้จะกินอะไร ปลากระป๋องเก็บไว้ที่ไหน กุไม่อยากรู้ ไม่อยากได้ยิน

และแล้ววันหนึ่ง ที่บ้านผมก็มีคนแก่มาอยู่ด้วยหนึ่งคน ผ่านไปสามวัน ผมก็เข้าใจว่า ทำไมไอ้หลังบ้านมันต้องตะโกนคุยกันด้วย   ก็เพราะอาม่าที่มาอยู่กับผม ถ้าไม่พูดต่อหน้าใกล้ๆด้วยเสียงอันดัง เค้าจะไม่ได้ยินแน่นอน ผมต้องตะโกนคุยกัน แข่งกันหลังบ้านเลยที่นี้

    เออ ที่เมืองนอกเค้าซื้อ DURACELL POWER PACK JUMP STARTER ติดบ้านติดรถกันไว้เลยนะ จะบอกให้ แปลกดี

englishtown.msn.co.th be able to run on FireFox Now

2010-04-18T22:03:00.000-07:00

ไม่มีอะไร แค่จะบอกว่าโปรแกรมสอนภาษา ออนไลน์ englishtown สามารถทำงานบน Firefox ได้แล้วแค่นั้นเอง
โปรแกรม ออโต้ซับมิต นี่มันหาเนื้อหามาไม่ค่อยจะตรงอย่างเค้าว่าจริงๆล่ะ ดูนี่สิ

Red Shirt Rally Campaign

2010-04-18T03:46:00.000-07:00

เมื่อวานนี้ (16 เมษายน 2553) ผมได้มีโอกาสได้ออกสำรวจการชุมนุมของกลุ่มคนเสื้อแดง ณ เวที ราชประสงค์ ผมเลือกที่จะเดินทางด้วยการขับรถไปจอดที่ เซนจูรี่แล้วขึ้นรถไฟฟ้าจากสถานี อนุเสาวรีย์ชัยฯ แล้วไปลงที่สถานี สยาม แ่่น่นอนผมเลือกที่จะใส่เสื้อสีแดง เพื่อที่จะดูปฎิกิริยาของคนรอบข้างด้วย

ตลอดทาง ตั้งแต่ผมเดินออกจากที่จอดรถจนกระทั่งลงจากรถไฟฟ้า มีบ้างเหมือนกันที่มองผมด้วยสายตาแปลกๆ แม้กระทั่งชาวต่างชาติที่พูดกันถึง protester

ระหว่างเดินจากสถานีสยามไปจนถึงแยกราชดำริ สองข้างทางเต็มไปด้วย เต็นท์ของผู้ชุมนุมจากจังหวัดต่างๆ แผงขายของสำหรับการชุมนุม รูปภาพการสลายการชุมนุมที่สี่แยกคอกวัว เมื่อวันที่ 10 เมษา มีการไว้อาลัย และหลักฐานต่างๆในวันนั้น มีห้องน้ำชั่วคราวที่ส่งกลิ่นเหม็นตลอดเวลา กองขยะมีให้เห็นอยู่เป็นระยะ และจะมีจุดแจกอาหารและน้ำอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกันหลายจุดด้วย

           เดินไปจนกระทั่งถึงด้านหน้าเวที สองข้างทาง เต็มไปด้วยผู้ชุมนุม ที่นั่ง นอนพักเอาแรง และแผงขายของที่ใช้ประท้วงสารพัด
          ผมเดินขึ้นไปบนสะพานลอยด้านหน้า เซ็นทรัลเวิร์ล แล้วมองย้อนออกไปทางถนนเพชรบุรี ก็เห็นคนเสื้อแดงนั่งกระจายตัวกันยาวไปจนชนแยก
    แล้วผมก็เิดินลงมานั่งร่วมกับกลุ่มผู้ชุมนุมบริเวณหน้าเวที มีคนขายแผ่นพลาสติกรองนั่งเดินกันไปมา แต่ผมเลือกที่จะนั่งลงบนรองเ้ท้า และวางเท้าเปล่าลงกับพื้นถนน ตอนนั้นห้าโมงครึ่งแล้ว แ่ต่พื้นถนนยังคงร้อนระอุ ไม่เกินห้านาทีหลังจากผมหย่อนก้นลงบนพื้น การ์ด นปช. คนหนึ่งเดินมาที่ผมแล้วยื่นแผ่นพลาสติกรองนั่งให้   พร้อมกับช่วยผมกางมันออกด้วย หน้าตาท่าทาง เค้าเป็นคนที่ใจดี และดูซื่อๆคนนึง กลิ่นเหงื่อบอกให้รู้ว่า เค้าคงไม่ได้อาบน้ำอย่างน้อยก็ในช่วงบ่ายนี้ำ
         เค้ายื่นกระบองยางให้ผมดูบอกว่า ยึดมาได้จากตำรวจตอนที่มีการปะทะกันที่แยกคอกวัว แล้วเค้าก็เล่าว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่นั่นบ้าง   และยังแสดงความเห็นด้วยว่า พ.อ.ร่มเกล้า ซึ่งเสียชีวิตในการปะทะ สมควรที่จะต้องตายแล้ว เพราะเค้าเป็นคนสั่งให้มีการยิง และเดินหน้าเข้าหา นปช. ซึ่งถ้า พ.อ.ร่มเกล้า ไม่ตาย ก็จะเป็นคนเสื้อแดงที่จะต้องตายแทน และตายมากกว่านี้ด้วย
       ระหว่างนั้น ก็มีผู้ชายอีกคนนึงเดินมาที่ผมและยื่นหนังสือพิมพ์ให้หนึ่งปึก บอกให้ผมใช้รองนั่ง เพราะแผ่นพลาสติกบางๆคงกันความร้อนได้ไม่ได้เท่าไหร่ เราคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นประกอบกับดูภาพข่าว พร้อมกับแสดงความคิดเห็นว่า ทหารและนายก จะไม่หยุดแน่ และเค้าจะสู้ตาย ตอนนั้นเองก็มีคนรอบข้างส่งเสียงอืออึงขึ้นมา ชี้กันให้ดูคนบนยอดตึก ที่ดูเหมือนกำลังใช้กล้องถ่ายรูปขนาดใหญ่ ถ่ายรูปคนในสถานที่ชุมนุม แล้วทุกคนก็ส่งเสียงโห่ร้องขึ้นมา
       สิ่งที่ผมเห็นก็คือว่า แทบจะทุกคนในบริเวณนั้น มีอารมณ์ร่วมกับการชุมนุมเป็นอย่างมาก ผมจะไม่แปลกใจเลย ถ้าหากว่า เมื่อมีทหารลุยความมา พวกเค้าคงจะไม่ลังเล ที่จะพุ่งเข้าปะทะอย่างไม่ลังเลแน่นอน ตลอดเวลาที่แกนนำขึ้นพูด ก็จะีการพูดถึงการเอารัดเอาเปรียบของคนชั้นสูง พูดถึงความอยุติธรรมที่คนรากหญ้าได้ัรับตลอดเวลาที่ผ่านมา พูดถึงว่าคนเสื้อแดงถูกรังแกยังไงบ้าง โดยเฉพาะช่วงที่พูดถึงคนที่ตายไปจากการปะทะกับทหารว่า เสียสละแค่ไหน คนข้างหลังลำบากยังไง พวกเค้าถูกกระทำมาเท่าไหร่ แล้วพวกเราจะทนปล่อยให้เค้าตายเปล่างั้นหรือ จะปล่อยให้เค้าเหยียบย่ำพวกเราต้องไปงั้นหรือ ช่วงเวลานี้ ผมคิดว่า ถ้ามีการแจกอาวุธแล้วมีคนนำออกไปปะทะกับทหาร คนทั้งหมดต้องลุกฮือ วิ่งเข้าใส่แน่นอน แม้แต่ตัวผมเองยังรู้สึกหัวใจเต้นแรง เลือดสูบฉีดและฮึกเหิมเป็นอย่างมาก
      จากนั้นผมเดินออกจากหน้าเวทีเดินลัดเลาะไปทางเพลินจิต ผ่านหน้าโรงแรมหรู ก่อนนะย้อนมาทางด้านหลังเวที ซึ่งมีการ์ด นปช. ยืนคุ้มกันอยู่อย่างหนาแน่น มีราวเหล็กกั้นอยู่ถึงสามชั้น กว่าที่จะเข้าถึงจุดแถลงข่าวได้ จากนั้นผมเดินไปทางราชดำริ แล้วขึ้นรถไฟฟ้าที่สถานีราชดำริ
   จากที่เดินดูเส้นทาง ประเมินได้ว่า ถ้าหากว่า ทหารคิดจะบุกเข้าสลาย ไม่ว่าจะจากทิศทางไหน ทหารก็จะต้องตั้งแถวห่างจากเวทีอย่างน้อยหนึ่งกิโลเมตร ซึ่งจะทำให้คนเสื้อแดงสามารถตั้งแนวปะทะได้ทันแน่นอน แล้วระหว่างทางที่จะเดินเข้าไป ก็มีเต้นท์และสิ่งกีดขวางอยู่เป็นอันมาก เรื่องที่จะวิ่งตรงเข้าประจัญบานในลักษณะจู่โจม ย่อมเป็นไปไม่ได้แน่นอน
     และสิ่งที่แย่ที่สุดหากว่ามีการบุกเข้าสลายการชุมนุม ก็คือ มือที่สามสี่ห้าหกเจ็ดแปด ที่จ้องจะพังประตู กำแพงห้างดังโรงแรมหรู เพื่อเข้าไปลัก ขโมยปล้นสะดมห์ ของหรูหราราคาแพง ที่คนเสื้อแดงทั่วๆไป เกิดแล้วได้อีกสิบชาิติก็ไม่มีทางซื้อได้ อย่างกระเป๋าแฮร์เมส ใบละห้าแสน นาฬิกาเปียเก้ เรือนละสี่ล้านนี่ รถลัมโบกินี ปอร์เช่ห์ในฝัน เป็นเป้าหมายอันดับแรกๆของหัวขโมยแน่นอน
     จริงๆแล้ว ผมมีภาพถ่ายที่ได้มาจากที่ชุมนุม แต่ผมเลือกที่จะไม่ลงไว้ เพราะสื่อต่างๆก็คงจะลงไปหมดแล้ว ที่สำคัญ มันเป็นหลักฐานในการเอาผิดคนพวกนั้นได้

ใครที่อยากสัมผัสกับเหตุการณ์ประวัิติศาสตร์ ที่อาจจะไม่เกิดขึ้นอีกในรอบหลายสิบปี ผมแนะนำว่าให้ลองไปเดินดู และลองรับข้อมูลใหม่ๆดู ผมว่ามันให้แง่คิดอะไรดีๆ ไม่แพ้การเดินทางไปเที่ยวเมืองนอกเหมือนกัน

Unblocked The Blocked Website And Get Your Freedom Back

2010-04-15T13:03:00.000-07:00

            ช่วงนี้เห็นว่ามีการ บล็อกเว็บไซต์กันเยอะมากๆ ไม่รู้ว่าเค้าจะบล็อกกันไปทำไมมากมาย หลายเว็บที่ต้องใช้งาน แต่แค่มันไปเกี่ยวข้องกับเรื่องการเมืองแค่เศษเสี้ยวก็โดนไปด้วย    ถ้าเคารพสิทธิ์ของคนอื่นจริงๆ ก็ควรจะเปิดให้คนทุกคนได้แสดงความเห็นอย่างอิสระ ถ้ากลัวความจริงอันนั้นก็อีกเรื่อง
            หลังๆนี่ผมได้มีโอกาสได้คุยกับเด็กๆหรือคนอายุน้อยๆ(หมายถึงต่ำกว่ายี่สิบปี)หลายคน แต่ละคนความคิดดีมากๆ    ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะเค้าเติบโตมาจากครอบครัวที่สามารถมอบโอกาสดีๆ ในการเรียนรู้เรื่องภายนอกประเทศไทยได้ แต่ก็ต้องยอมรับว่า หลักๆแล้วความรู้หรือความคิดดีๆมากมาย มันมาจากสื่ออินเตอร์เน็ต เพราะฉะนั้นเปิดเถอะครับ อย่าปิดเลย
         ฮั่นแน่ กลัวเด็กๆจะรับความคิดจากโลกเสรีมามากเกินไปละสิ
   เอาล่ะเข้าเรื่องเลยดีกว่า ปิดได้ก็เปิดได้ ใครอยากจะดูเว็บที่เค้าบล็อคก็ทำตามนี้

              1. ไปที่ google.com
              2. พิมพ์ proxy sites
              3. จะมีเว็บ proxy ขึ้นมา 12,700,000 รายการ คลิ๊กเข้าไปสักอัน
      4. พิมพ์เว็บที่อยากดูเข้าไป ในช่องที่เค้าเตรียมไว้ แค่นี่ก็เข้าไปดูเว็บที่อยากดูภายใต้เฟรมของเว็บนั้นๆได้แล้ว
5. ถ้ายังเข้าไม่ได้อีก ให้ใช้เวปนี้ทะลวงบล๊อคครับ     http://unblockanything.com/
   ถ้าอยากรู้รายละเอียดการเข้าเว็บที่ถูกบล็อกก็ดูข้างล่างนี้

Internet TV for new Generation.....Yeap Voice TV

2010-04-12T13:54:00.000-07:00

เพิ่งจะได้ดูทีวีช่องใหม่ เป็นทางเลือกที่ดีสำหรับคนที่เบื่อสื่อกระแสหลักที่ซ้ำซากจำเจ แถมมั่วและไม่เป็นกลางอย่างน่าเกลียด ก็มาดูที่ช่องใหม่ๆได้ อย่าง Voice TV หรือ Spring News ได้

ทีวีอาจจะดูเป็นน้องใหม่ แต่ทีมงานเนี่ยโคตรเก๋า เพราะหลายคนมาจาก ITV เดิม มาผสมกับเลือดใหม่ เด็กๆใส ทำงานกันขึ้นมา มีรายการน่าสนใจมากมายเลย

แต่ที่ผมชอบมากๆและต้องดูให้ได้ทุกวันตอนสองทุ่มก็คือรายการ "The Daily Dose" ที่จัดโดย หม่อมหลวงณัฏฐกรณ์ เทวกุล หรือ คุณปลื้ม
สนุกแค่ไหนก็ลองดูสักตอนสิครับ รับรองว่าจะติดเหมือนผมแน่นอน

คนไทย ก็นับว่ามีชีวิต ที่ดีกว่าเพื่อนบ้านเหมือนกัน poor boy

2010-04-03T13:31:00.000-07:00

มีโอกาสได้คุยกับแม่บ้านที่จ้างให้มาทำความสะอาดบ้าน เค้าเป็นคนลาว ที่แต่งงานกับคนไทยมีลูกด้วยกัน และตอนนี้เค้าก็อยู่เมืองไทยมาเป็นสิบปีแล้ว

              กรุงเทพอากาศร้อนมากๆๆๆๆ อบอ้าวไปหมด ก็คุยกับแม่บ้านว่า เมืองไทยนี่มันร้อนมาก ขนาดนั่งเปิดพัดลมอยู่ในบ้าน ยังร้อนมากๆ แล้วพวกทำงานกันกลางไร่กลางสวนนี่เค้าอยู่กันยังไง แล้วคนลาวตอนอากาศร้อนๆนี่เค้าทำยังไงกัน

           แม่บ้านบอกกว่า คนไทย ร้อนก็เข้าห้องเปิดแอร์ ไปเดินห้าง คนลาวนี่ต้องรอให้ลมพัดอย่างเดียว เพราะว่า คนลาวค่อนข้างจน แอร์ไม่ต้องพูดถึง มีไม่กี่บ้านที่มีพัดลม ซึ่งก็จะถือว่าเป็นคนพอมีเงินนะ ถึงได้มีัพัดลมได้ คนทั่วๆไป ไม่ค่อยจะมีหรอก แล้วน้ำประปา ก็ไม่ได้มีทุกที่ ตามบ้านนอกส่วนใหญ่ก็ใช้น้ำบาดาลกันทั้งนั้น   อ้อ แม่บ้านเป็นคนเมืองสะหวันนาเขต ครับ

          คนเรานี่มันก็ต่างกันได้ขนาดนี้เนอะ   ผมเคยได้ไปเดินเล่นในบ้านของคนที่มีเงินขนาดซื้อบ้านหลังละ 70 ล้านเก็บไว้เล่นๆได้ ตั้งสามสี่หลัง ทั้งในไทย สิงคโปร์และก็ฮ่องกง เรื่องแอร์ทั้งบ้าน กับสระ่ว่ายน้ำน่ะมันเรื่องธรรมดา แต่ไอ้ สมาร์ตโฮม ที่สั่งเปิดปิดไฟ เครื่องเสียงแอร์ได้จาก รีโมท ทัชสกรีน อันเดียวนี่สิมันสุดยอดมาก ผมยังไม่ได้พูดถึงห้องดูหนังส่วนตัวราคาสามล้าน กับห้องเก็บไวน์นะครับ แบล็คเลเบิ้ลเหรอ เค้ามีเป็นลังๆ ไ้ว้ให้แขกดื่มเล่น หรือไม่ก็ไว้แจกยาม

         แต่ถ้าคนเราตั้งใจ ก็ต้องมีชีวิตที่ดีขึ้นได้แน่ แม่บ้านคนลาวที่ผมว่า เค้าทำงานทุกวันครับ จากแม่บ้านล้างห้องน้ำตามโรงงาน เงินเืดือน 4000 กว่าบาท เปลี่่ยนมาเป็นรับทำตามบ้าน กับคอนโดของชาวต่างชาิติ คิดเป็นรายวัน กับรายเดือน เอาเท่าที่ผมรู้ จากที่เค้าได้จากบ้านผมและในละแวกเดียวกันก็ไม่ต่ำกว่าเก้าพัันต่อเดือน แต่นี่คือ ทำรวมกันอาทิตย์ละสี่วันนะครับ แล้วเค้าทำงานทุกวัน ทั้งวัน แล้วกินแค่นมกล่องเดียว เป็นมื้อกลางวัน เบ็ดเสร็จผมว่าเค้าน่าจะได้เฉียดๆสองหมื่นบาทครับ

   เห็นมั๊ย ใครก็มีชีวิตที่ดีขึ้นได้ ถ้าขวยขวายและก็ตั้งใจจริง อันนี้ผมบอกตัวเองนะ

Sudden Weather Change During the end of week...... Nah

2010-03-26T04:23:00.000-07:00

อะไรเนี่ย ตอนนี้โลกเรามันแปลกๆ ที่่กรุงเทพ ไม่สิ ทั่วประเทศไทยนั่นล่ะ เมื่อวานยังร้อนระเบิดโลกอยู่เลย ต้องเอาเสื้อชุบน้ำมาใส่แล้วนั่งตากพัดลม ถึงจะพออยู่ได้
แล้วดูวันนี้สิ จู่ๆก้หนาวขึ้นมาซะอย่างนั้น
อาทิตย์ก่อนเพิ่งจะไปเที่ยวเกาะกูด ไปพักที่ ปีเตอร์แพน ประทับใจแต่ไม่ประหลาดใจ เพราะมีคนเล่าถึงเรื่องที่นี่ให้ฟังมากมายเหลือเกิน เหมือนไปเที่ยวมาแล้วครึ่งตัว

ตอนที่กำลังรอกระเป๋าอยู่ที่เค้าเตอร์(Leave Luggage) เจอเพื่อนเก่าซะงั้น

ชีวิตมันก็แบบนี้

2010-03-24T08:52:00.000-07:00

จีนจะยกเลิกการกินเนื้อสุนัขและเนื้อแมวแล้ว

2010-03-10T11:03:00.000-08:00

ตอนที่ยังอยู่ญี่ปุ่นก็มีโอกาสได้คุยกับคนหลากหลายเชื้อชาติ แน่นอนว่ามาจากหลายที่ก็ต้องมาจากหลายวัฒนธรรม อะไรอะไรก็ต้องแปลกแตกต่างกันเป็นธรรมดา เรามีส้มตำ เค้าก็มีหูฉลาม เรามีตำยำที่แสนจะเผ็ดร้อน คนจีนเค้าก็มีหมาร่า ที่เผ็ดจนลิ้นชา
แล้วพอคนจากหลายชาิติมาคบกัน อยู่ด้วยกันมันก็ขึ้นกับว่า จะยอมรับวัฒนธรรมของกันและกันได้หรือเปล่า

หมาตัวนี้เจอที่หน้าพระราชวังบักกิ้งแฮม ลอนดอน

                       ผมก็มีเพื่อนคนจีนอยู่หลายคน นิสัยก็แตกต่างกันไป บางคนกินหมา บางคนไม่กินหมา
แต่แล้ววันนึง ผมก็กินหมาแบบไม่รู้ตัวเข้าจนได้......

วันนั้นก็นั่งกินข้าวกันตามปรกติ เพื่อนชาวจีนก็ถือกระปุกน้ำพริกมา สีคล้ายๆกับน้ำพริกหนังหมูบ้านเรา มีพริกปนอยู่ด้วยค่อนข้างเยอะ สีสันแดงสดน่ากิน ผมขอเค้ามาดู ดมแ้ล้วกลิ่นก็ดี มันหอม แบบตะไคร้ ข่าอะไรประมาณนั้น ผมก็ขอเค้าลองเลย
เพื่อนชาวจีน "ได้ แต่ว่าเนี่ยมันคือ DOKU นะ"
ผม    "เหรอ ของแบบนี้มีแค่ในจีนใช่มั๊ย งั้นของลองกินนะ"
                   (รสชาติมันเผ็ดร้อนมาจากข้างในเลย ปากก็เคี๊ยวไป แต่ในใจก็คิดว่า อะไรวะ DOKU)
เพื่อนชาวจีน    "อร่อยมั๊ย   อันนี้ของท้องถิ่นเลยนะ"
ผม           "อืม อร่อยมาก รสชาติแบบนี้ไ่ม่เคยเจอมาก่อน แล้วที่พูดเมื่อกี้ว่า DOKU มันคือะไรเหรอ"
เพื่อนชาวจีน   "ก็ DOKU ไง DOKU   DOKU   DOG......"
ผม           "DOG มึงหมายถึงเนื้อหมาเหร้อ.....!!!!"
                    อารมณ์ตอนนั้น   รู้สึกเหมือนน้ำในท้องมันจะวิ่งย้อนขึ้นมาที่คอ กระอักกระอ่วนมาก แต่เกรงใจเค้าก็เลย ไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่กำลังคิดว่า แล้วจะจัดการกับไอ้น้ำพริกหมาที่ตักมาไว้ในจานแล้วยังไงดี
            สุดท้ายผมก็กินมันเข้าไปจนหมด   บอกตามตรงว่าอะไร กินแล้วจะร้อนๆ และก็รู้สึกชาๆที่ปากนิดหน่อย แต่คงไม่ได้เป็นเพราะ เนื้อหมาหรอก น่าจะเป็นเครื่องปรุงมากกว่า เพราะหลังจากนั้นผมไปกินอาหารเสฉวนที่จีน ก็รู้สึกแบบเดียวกัน ทั้งที่ไม่ได้กินเนื้อหมา เอ...หรือว่ากินหว่า
            รู้จักคนเกาหลีบ้างเหมือนกัน เห็นหล่อ ขาว สูง แบบนั้นกินหมา กินแมวเหมือนกันนะจะบอกให้
            ตอนนี้รัฐบาลจีนจะบังคับให้เลิกการค้าขายเนื้อแมว และเนื้อหมา เพื่อปรับตัวให้มีอารยะธรรมเป็นสากลมากขึ้น เหมือนอย่างที่เคยห้ามมาแล้ว ตอนจัดโอลิมปิก
           ตามข่าวข้างล่างเลย

Effort to ban cat, dog meat

Travel with your imagination.

2010-03-07T22:23:00.000-08:00

วันก่อนดูเรื่องรถไฟฟ้ามหานะเธอ ก็ิเลยนึกอยากไปท้องฟ้าจำลองแบบ ลุงกับเหมยลี่บ้าง หัวใจไปไวกว่าความคิด นึกได้อีกที่ ขับรถมาถึงใต้สถานีรถไฟฟ้าเอกมัยแล้ว อ่ะ ทางซ้ายเป็น สถานีขนส่งเอกมัย เลี้ยวเข้าไปเลย

เครื่องบินเก่าในท้องฟ้าจำลอง

เข้าไปแล้วก็จ่ายเงินค่าตั๋วเข้าชม ชมได้สี่อาคาร ราคาแค่ 20 บาท ก็งงว่า ทำไมมันถูกจังหว่า สงสัยเพราะว่ารัฐบาล สนับสนุน แต่จริงๆแล้วไม่ใช่แบบนั้น ....

พอเข้าไปถึงได้เห็นภาพพวกนี้ จึงได้เข้าใจว่า ทำไมตั๋วราคาแค่ ยี่สิบบาท

เด๋วดูนะครับว่าที่กระดาษเขียนว่าอะไร

เสียครับ

แล้วก็มีแบบนี้อีกหลายอัน ไม่ใช่สิ พังแทบจะทุกอัน ไม่รู้ว่าทำไม ไม่ซ่อมกัน เด็กๆหลายคนที่มาก็มากันไกลนะ จากใต้บ้าง จากเหนือบ้าง

หรือว่า เค้าอยากให้เด็กไทยเข้าใจสโลแกนที่เขียนไว้ที่โบรชัวร์

"Imagination is more important than knowledge." "จินตนาการสำคัญกว่าความรู้"

Albert Einstein

เครื่องฉายดาว ในท้องฟ้าจำลอง

Everything comes my way. Endless travelling.

2010-03-07T10:24:00.000-08:00

ตอนนี้โต๊ะทำงาน มันรูปร่างเปลี่ยนไปนิดหน่อย จากที่เคยมีสองโต๊ะ โต๊ะคอมฯตัวนึง

โต๊ะทำงานแบบที่มีในออฟฟิสทั่วๆไปอีกตัว และก็เก้าอี้ตัวโตๆ มีล้อและเลื่อนยากชะมัด

มาเป็นโต๊ะตัวเล็กๆตัวเดียว ซื้อมาจาก Index ปีกว่าแล้ว ตอนที่เห็นแล้วรู้เลยว่านี่ละ

ใช่เลย ส่วนเก้าอี้ เอามาจากชุดโต๊ะกินข้าว สีเข้ากันพอดีเป๊ะ

ตู้หนังสือสีดำ ที่วางข้างๆ เป็นของ SB ชอบสีมากๆ แต่ว่า พอทำน้ำหกใส่แล้วลืมเช็ด

(แหะๆ จริงๆไม่ลืม แต่มักจะดื่มน้ำก่อนนอน พอเทแล้วน้ำหก ก็เลยไม่เช็ดซะงั้น นอนเลย) สีมันก็จะด่างๆ

ดีนะที่ไม่บวม

เด๋วไปดูโต๊ะทำงานอีกตัว ผมชอบไปนั่งทำงานตอนบ่าย ตรงนั้น....

มุมสบายยามบ่าย

อันนี้ ถ้าเป็นหน้าหนาวอันแสนสั้นของกรุงเทพ จะมีลมพัดผ่านทั้งวัน เย็นสบาย แต่พอเข้าหน้าร้อน ต้องใช้น้ำรดก่อนสักครึ่งชั่วโมง แล้วจะนั่งเล่นนอนเล่นได้อย่างสบายใจ

ชอบใช้ตรงนี้เป็นที่อ่านหนังสือ แล้วก็เช็คข้อมูลงานเก่าๆที่ทำไป เผื่ออะไรต้องปรับปรุงก็จดไว้ ถ้าใช้ไม่ได้จริงๆ ก็ทิ้งไปซะ

งงๆ เหมือนกันนะ ตื่นขึ้นมา ก็เจอโต๊ะทำงานเลย ไม่ต้องตอกบัตร ไม่ต้องสแตมป์นิ้ว ก็จะทำไปทำไมละ ก็ทุกเวลา คือเวลาทำงานไปซะแล้ว ตีหนึ่งครึ่งแล้ว ทำงานต่อดีกว่า

บอลไทย "ท่าเรือ Vs เมืองทอง" กับการพัฒนาขึ้นอีกขั้น

2010-02-20T14:22:00.000-08:00

วันนี้ออกไปทำธุระข้างนอก กว่าจะกลับเข้าบ้านก็ค่ำแล้ว ด้วยความที่เหนื่อยมาก ถึงบ้านก็นอนเลย ตื่นมาอีกทีตีสี่แล้ว อ่านข่าวถึงได้เจออะไรแบบนี้เข้า
ไม่ต้องเขียนอะไรมาก ดูเลยก็แล้วกัน

ภาพความวุ่นวายในสนามกับการจัดการแบบไทยๆ

ผมเคยเดินทางโดยเครื่องบินกลับจากกลาสโกล มาที่ลอนดอน ไฟล์นั้นตลอดการเิดินทางไม่มีอะไร มามีอะไร ตอนที่ผมเดินมารอรับกระเป๋าที่ Baggage Claim กลุ่มชายฉกรรจ์ประมาณสิบคน ร้องเพลงเชียร์บอล โวยวาย จับกลุ่มเดินออกมาจาก gate..........

ทุกคนเมากลิ่นเมาหึ่ง และใส่เสื้อบอลของทีมหนึ่ง ซึ่งผมไม่ค่อยรู้จัก แต่ละคนตะโกนร้องเพลงอยู่ตลอดเวลา แม้กระทั่งตอนที่รอกระเป๋ากันอยู่ จริงๆตอนนั้นผมมีกล้ิองถ่ายรูปอยู่กับมือ แต่ด้วยความสูงของผมที่พอดิบพอดีกับหัวไหล่ฝรั่งพวกนั้น ทำให้ผมคิดว่า ดูด้วยตาเฉยๆดีกว่า

เค้าก็ร้องเพลงกันไป พอได้กระเป๋าก็ออกไปกัน ไม่มีใครสนใจ ทุกคนรอบตัวผมก็เฉยๆ คือมันเป็นเรื่องปรกติของบ้านเค้า ที่มันเป็นแบบนี้

แล้วความจริงอีกอย่างนึงที่คนไทย ส่วนใหญ่ไม่รู้ก็คือว่า แฟนบอลอังกฤษส่วนใหญ่จะเป็นคนระดับกลางถึงล่าง (แต่ถ้ามาอยู่บ้านเราเนี่ย นับว่ารายได้คนพวกนี้อยู่ในระดับบน) เวลาไปดูบอลก็จะเมากันไปทั้งนั้น ทำให้ดูเหมือนว่า พร้อมจะมีเรื่องกันได้ตลอดเวลา แต่ก็ไม่่ค่อยมี เพราะ....

การจัดการ ในสนามห้ามพกอาวุธ ขวดแก้วห้าม เครื่องดื่ม ต้องเป็นเฉพาะที่มีขายในสนามเท่านั้น รปภ. เยอะ และยืนอยู่ในจุดเสี่ยงทุกจุด ที่สำคัญคือ มาตรการรองรับกับกฏหมายที่ออกแบบมาให้สามารถจัดการทุกอย่างได้อย่างเป็นขั้นเป็นตอน

1 เริ่มมีปัญหา เข้าห้ามปราม

2 ยังไม่หยุด เข้าจับกุม หรือกันตัวปัญหาออกไป

3 ยังไม่ยอมหยุด รปภ ในชุดเขียว ไปยืนเรียงแถว ในทุกจุดเสี่ยงเพื่อขู่ และพร้อมดำเนินการขั้นต่อไป

4 มันยังกร่างอีก แถมเริ่มสร้างความรุนแรงแล้ว หยุดการแข่งขัน ให้คนกลับออกไปอย่างมีระเบียบ แล้วเข้าจับกุม ตัวปัญหา

5 ถ้ายังไม่จบ จะได้เห็นการเข้าตี ด้วยโล่ห์และกระบอง โดย รปภ อีกชุด

ทั้งหมดมีกฏหมายรองรับให้เจ้าหน้าที่สามารถทำงานได้โดยมั่นใจ

ส่วนของไทย เท่าที่ดูในคลิป เืมื่อเหตุการณ์เกิดขึ้นเรียงตามลำดับข้อ 1 - 5 สห. กับตำรวจ ยืนดูคนกระทืบกัน หน้าตาเฉย เพราะไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดี เข้าไปห้าม อาจจะโดนตื้บไปด้วย เข้าจับกุม พวกมันก็ไม่กลัวกุแน่ๆ เพราะกุไม่มีอาวุธ ไปทำร้ายมันเข้าเกิดมันเป็นลูกตำรวจ ทหาร อัยการ หรือนักข่าวเข้า กุจะพลอยซวยไปอีก ยืนดูมันเฉยๆนี่ละวะ

ไม่ใช่ สห. หรือตำรวจขี้ขลาด แต่บ้านเรามันเป็นแบบนี้ ระบบมันเป็นแบบนี้ เป็นคนดีทำมาหากินดีๆ แต่ไม่รู้จักกับคนใหญ่คนโต ไปขัดแข้งขัดขาใครเข้าอาจจะติดคุกฟรี หรือโดนกล่าวหาใส่ร้ายอย่างไม่เป็นธรรมให้ทำธุรกิจต่อไม่ได้ ก็เป็นเรื่องธรรมดาของบ้านเรา

บริษัทคนไทยที่จัดการงานใหญ่ๆได้ดีมีเยอะแยะ ทำไมไม่้จ้างเค้ามา รับรองว่าเค้าจะไม่ล็อคประตูทางออกอย่างนี้แน่ ตอนที่ผมดู "เดี่ยวแปด" จบ ตอนจะเดินจากฮอลล์ไปที่ลานจอดรถ ลงลิฟท์ไม่ได้ บันเลื่อนทุกอันก็ถูกปรับทิศทาง ให้ลงหมด มี พนักงานคอยบอกทาง และส่งผู้ชมกลับบ้าน ยืนอยู่ตั้งแต่หน้าฮอลล์จนออกจาก พารากอน คือ มันประทับใจน่ะ หรืออย่างตอนที่ผมไปดูงานมอเตอร์โชว์ที่โตเกียว คนเยอะมาก แต่ไม่มีปัญหาเลย เพราะการจัดการที่ดี ทั้งขายตั๋วตามสถานีรถไฟใหญ่ๆที่จะมุ่งหน้ามาที่งานหรือ การจัดรถบัสรับส่ง ที่เป็นระบบ และมีเวลาออกแน่นอน คือ มันรู้สึกว่า เค้าคิดล่วงหน้าว่า มันจะเกิดอะไรขึ้น จะแก้ปัญหายังไง ถ้าปัญหาใหญ่กว่าเดิมจะทำยังไง 1 2 3 4....

โอย บ่นมายาวเลย จะตีห้าครึ่งแล้ว ได้เวลาทำงานละ เด๋วมาบ่นใหม่ ก่อนไปก็เอานี้ไปดูเพิ่มเติมละกัน

นาฬิกาในญี่ปุ่น Radio Controlle Clock

2010-02-19T12:49:00.000-08:00

นาฬิกาปลุกที่ผมได้เป็นของขวัญจากญี่ปุ่น

     ไม่รู้ว่าเคยมีใครสงสัยกันบ้างมั๊ยว่า ทำไมนาฬิกาในบ้านเรา แต่ละที่ บอกเวลาไม่เท่ากัน ไม่้ต้องไปดูที่ไหนเลย เอาง่ายๆ แค่เวลาเคารพธงชาติของแต่ละสถานีโทรทัศน์ ก็ไม่เท่ากันแล้ว แล้วถ้าใครเคยเดินทางไปญี่ปุ่น ถ้าดูตารางเวลาของรถไฟ เค้าบอกเวลากันเป็นระดับนาที เช่น 18.18น. 21.42น. ซึ่งถ้ารถไฟมาช้ากว่านั้นสัก ห้านาที ผู้โดยสารก็เริ่มจะโทรเลื่อนนัด หรือเจ้าหน้าที่สถานี จะต้องประกาศแล้วว่า มันเกิดอะไรขึ้นทำไมรถไฟมาช้าขนาดนั้น (เคยเกิดอุบัติเหตุทางรถไฟครั้งร้ายแรงที่สุดของญี่ปุ่น รถไฟแหกโค้งตกรางแล้วพุ่งไปชนอพาร์ตเม้น คนตายไปร้อยกว่าคน เพราะคนขับเร่งความเร็วเกินกว่าที่รถไฟจะทรงตัวอยู่บนรางได้ เพราะว่า รถไฟขบวนนั้นมาช้าไปแค่ห้านาที ใช่แค่ห้านาทีก็เป็นเรื่องคอขาดบาดตายของการเดินทางที่นีแล้ว)
                แล้วเราจะรู้ได้ยังไงว่า จริงๆแล้ว รถไฟมาช้า หรือว่า นาฬิกาที่สถานีเดินเร็วเกินไปกันแน่
ถ้ารถไฟมาช้า ก็เป็นไปได้สูงว่า เกิดเหตุบางอย่างทำให้รถไฟเดินทางมาช้ากว่าตารางเวลา แต่ไม่ใช่เพราะนาฬิกาเดินผิดเวลาแน่นอน เพราะอะไรน่ะเหรอครับ ก็เพราะนาฬิกาตามสถานีต่างๆในญี่ปุ่นเดินตรงกันทุกเรือนครับ.....
                ที่โน่น นาฬิกาตาม สนามบิน สถานีรถไฟ หรือ สำนักงานต่างๆ จะถูกตั้งเวลาอัตโนมัติโดยคลื่นสัญญาณดาวเทียม    ทำให้นาฬิกาทุกเรือนเดินตรงกันหมด
                การปรับเวลาจะเกิดขึ้นในแต่ละวันคนละเวลากัน   สังเกตได้จาก คุณจะเห็นว่า จู่ๆมันก็เดินไปข้างหน้าเอง จนกว่าจะตรงกับเวลาที่แท้จริงๆของประเทศญี่ปุ่น
              ใครที่ไปซื้อนาฬิกาที่โน่นจะได้รับคำถามคล้ายๆกันเสมอว่า ต้องการนาฬิกาแบบ ธรรมดาหรือนาฬิกา ที่ตั้งเวลาโดยอัตโนมัติ ใครพลาดซื้อแบบ ตั้งเวลาอัตโนมัติกลับมา ก็จะพบว่านาฬิกาของตัวเองจะหมุนไปให้ตรงกับเวลาญี่ปุ่นเสมอ ทำให้สับสนได้ง่ายๆ
   ผมก็เป็นคนหนึ่งในนั้น ตอนกลับจากญีีปุ่นผมได้ของที่ระลึกเป็นนาฬิกาปลุก มันเสียงปลุกเป็นเสียงตามสายของทุกสถานีของ สาย YAMANOTE กลับมาเมืองไทย วันที่ไปทำงานวันแรก ผมก็ใช้มันเลย ผลคือ ผมต้องตื่นเช้ากว่าปรกติสองชั่วโมง เพราะนาฬิกาผม มันปลุกตามเวลาญี่ปุ่นซึ่งเร็วกว่าเรา สองชั่วโมง

เรือนทางซ้าย คือเวลาญีปุ่น เรือนทางขวา เวลาไทยครับ

อยากเล่าให้ฟังเท่านั้นเอง.........

ปั่นจักรยาน ท่องเที่ยวไปในญีปุ่น

2010-02-16T10:20:00.000-08:00

     ไม่ว่าประเทศไหน ก็ต้องมีจักรยานด้วยกันทั้งนั้น ไม่ว่าไทย ญี่ปุ่น เยอรมัน ยิ่งจีนกับเวียดนามนี่ ยิ่งใช้กันเยอะเลย    ทำไมถึงไ้ด้นิยมกันมาก ก็เพราะว่า มันประหยัดค่าน้ำมัน เก็บก็ง่าย ไม่ต้อง บำรุงรักษาอะไรมาก   แล้วจักรยาน ในไทย กับญี่ปุ่นต่างกันยังไง ไปดูกันดีกว่า
       ที่ญีีปุ่นจักรยานเป็นที่นิยมมาก เพราะว่า แม้รถยนตร์บ้านเ้ค้าจะราคาถูก แต่ว่าค่าที่จอดรถ ค่าภาษี ค่าบำรุงรักษาอะไรต่างๆมันแพงเหลือหลาย   คนส่วนใหญ่ก็เลยนิยมที่จะใช้รถไฟกัน (ที่ญี่ปุ่นไม่มีรถไฟธรรมดามาห้าหกสิบปีแล้ว ทุกขบวนเป็นรถไฟฟ้าหมด คนก็เลยเรียกรถไฟฟ้าว่า "รถไฟ" แค่นั้น เพราะไม่มีรถไฟดีเซลมาให้สับสน แล้วเค้าผลิตรถไฟใช้เองครับ อันนี้ไม่รู้ว่าเกี่ยวกับที่เค้าแปรรูปมาหกสิบกว่าปีแล้วด้วยหรือเปล่า)   แต่ว่าบางคนจากบ้านไปสถานีรถไฟ ก็ไกลเอาเรื่องเค้าก็เลยใช้จักรยานกัน
      ตอนเช้าๆถ้าเดินไปทำงาน ก็จะได้ยินเสียงกริ่งจักรยาน ขอทางบ้างประปราย แล้วก็จะเห็นนักเรียนญี่ปุ่นทั้งชาย หญิง ขี่กันเยอะแยะไปหมด   ไม่ใช่แค่นั้น แม้แต่แม่บ้าน ก็ใช้จักรยานด้วยเหมือนกันลักษณะก็จะประมาณนี้

จักรยานแม่บ้าน

จักรยานแม่บ้านนี่ มี option เยอะมาก อย่างคันที่เห็นด้านหน้า ที่เบาะหลังจะมีตะกร้าหวายอันใหญ่สำหรับใส่ของอยู่ ส่วนด้านหน้าก็จะเป็นตะกร้าสำหรับให้เด็กนั่ง ซึ่งปลอดภัยพอสมควรเลย

แล้วถ้ามองไปอีกคันที่จอดด้านหลัง สังเกตที่เบาะหลังนะครับ จะมีที่นั่งเด็กอยู่ ปลอดภัยมาก มีการ์ดป้องกันไม่ให้ขาเล็กๆของเด็ก หรือชายผ้า ชายกระโปรงหลุดเข้าไปในซี่จักรยานได้

นอกจากแบบนี้แล้ว ที่นิยมกันมากก็จะเป็นรถจักรยานไฟฟ้า แต่ราคาแพงพอสมควรเลย ผมเคยนั่งอยู่บนรถเมล์ แล้วเห็นจักรยานแบบนี้วิ่งผ่านไป โดยที่เจ้าของไม่ได้ปั่น ก็งงอยู่พักนึงกว่าจะรู้ว่ามันเป็นจักรยานไฟฟ้า

จอดกันเยอะแยะเลย

สาเหตุสำคัญที่ที่ญี่ปุ่นใช้จักรยานกันเยอะก็เพราะว่า เค้ามีทางจักรยานอยู่ทุกหนทุกแห่ง ปั่นไปไหนก็ได้ แล้วถ้าใครอยากใช้ชั่วคราวก็สามารถเช่าได้ ราคาไม่แพง แต่ช่วงเทศกาลจะหาเช่ายากถึงยากมาก

แล้วมีสถานที่สำหรับจอดจักรยานอยู่ตามสถานีรถไฟ ทั่วไปหมด แล้วห้ามจอดมั่วซั่ว จอดจักรยานผิดที่นี่ ถูกตำรวจจับได้นะครับ

อันนี้ถ่ายที่ริมถนนใกล้บ้านผม ใน กทม.

ส่วนทางจักรยานบ้านเราน่ะเหรอ มีแต่รถเข็น แผงลอยวางอยู่เต็มทางเท้า มันจะขี่กันได้ยังไง

แล้วที่สำคัญที่สุด ทำทางขึ้นฟุตบาธ แล้วไม่ทำทางลง มันจะขี่กันยังไงละเพ่

ตรุษจีน - วันเที่ยว - และร้านตัดผม 1000 yen in Japan

2010-02-14T00:21:00.000-08:00

        วันนี้เป็นวันเที่ยวของตรุษจีน ผมรู้ เป็นวันวาเลนไทน์ อันนี้ก็รู้ เป็นวันที่สองของกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาว อันนี้ผมก็รู้อีกเหมือนกัน แต่ที่ผมไม่รู้ก็คือ วันนี้ห้ามตัด........
         หญ้า   ตัดกิ่งไม้   และห้ามตัดผม
          ใช่ผมว่าแผนว่าจะต้องตัดผมให้ได้ในวันนี้ เพราะมันยาวทิ่มแทงเข้าไปในหูจนสุดจะทนแล้ว
         ตัดที่เมืองไทยก็พอได้ แล้วตัดที่ญี่ปุ่นล่ะ   คุยกันไม่รู้เรื่อง ทำอย่างไรล่ะนี่
         ภาษามือช่วยคุณได้ หรือไม่ก็ไปตัดในที่ที่ไม่ต้องพูด

บรรยากาศแบบนี้ละใช่เลย 1000 yen 10minute hair cut

ย้อนไปถึงตอนที่ผมไปตัดผมครั้งแรกที่ญี่ปุ่น ผมไม่ได้เลือกตัดร้านพันหรอก มันง่ายไป

ไม่ใช่ เพราะตอนนั้นผมไม่รู้ว่ามีร้านพันเยนอยู่ตั้งหาก ผมเลือกตัดผมที่ร้านใกล้สถานี เพราะสองเหตุผล คือ มันใกล้ และผมอยากฝึกภาษา ได้เรื่องเลย คุยกับแม่ม ไม่รู้เรื่องเลยสักนิด ไม่มีแค็ทตาล็อกทรงผมให้ดูด้วย ช่างตัดผมถามว่าจะตัดผมทรงอะไร บอกเอาเหมือนเดิม ช่างตัดผมถามต่อว่า แล้วท้ายทอยเอาสั้นมั๊ย ให้เหลือกี่เซน (คนญี่ปุ่นชอบถามอะไรที่มันชัดเจน ไปซะทุกเรื่อง เด๋วจะเล่าเรื่องเวลาให้อ่านกันวันหลัง) แล้วจอร์นล่ะ......บลา บลา แต่ร้านเค้ามีมาตรฐานกว่าร้านข้างถนนบ้านเรามาก ถึงแม้ว่าจะเป็นร้านข้างถนนเหมือนกัน มีกล่องให้ใส่แว่น มีผ้าร้าน มีเจล อุปกรณ์ก็ดูดีกว่ามาก

เบ็ดเสร็จวันนั้นเสียไป พันห้าร้อยเยน พอใจมาก ได้คุย ได้ตัดผม

ลองไปร้านพันเยนบ้างดีกว่า ผมเลือกร้านในสถานีรถไฟ ที่ Akiba หรือที่ต่างชาติอย่างเราๆเรียกเต็มๆว่า Akihabara (คงเหมือนกับที่เราเรียก สวนจตุจักร สั้นๆว่า "สวน" กระมัง)

มีคนนั่งรออยู่สองสามคน ใส่เงินเข้าไปในเครื่องขายตั๋ว พันเยน ตั๋วออกมา ถือไปนั่งรอ ไม่นานช่างก็เรียก ไม่พูดมา บอกเหมือนเดิม ช่างไม่ตอบ แต่ลุยเลย โช๊ะ ๆๆๆ 10นาที หนังหัวผมแทบหลุดไปกับกรรไกรของช่าง เพราะทำอะไรเร็วมาก ก็โอเคนะครับ ประมาณสามร้อยกว่าบาท กับทรงผมง่ายๆและค่าแรงที่นั่น (ญี่ปุ่นกับฝรั่งคิดค่าแรงเป็นชั่วโมงครับ น่าจะเกาหลีด้วย)

ไม่สะใจ ไปลองตัดร้านแบบโบราณบ้างดีกว่า อุปกรณ์ทุกอย่างเก่าหมด แม้กระทั่งคนตัด เป็นลุงแก่ๆ ดูไม่ค่อยมีแรง แล้วค่าตัดก็สามพันเยนด้วย แต่ตัด สระ นวดไหล่ ผมประทับใจ ตอนสระผมมาก เพราะว่า ไม่มีเตียงให้นอน ตั้งนะ ก้มหัวแล้วยื่นหัวเข้าไปในอ่าง ตอนตัดผม โกนผม ลุงแกพลาดเฉือนหูผมเลือดออกด้วย พอจ่ายตังค์เลยลดให้ผม ห้าร้อยเยน

หลังจากนั้นสามเดือน ผมเดินผ่านเข้าไปในซอยนั้นอีกครั้ง ร้านตัดผมโบราณของลุง ถูกทุบหายไป กลายเป็นพื้นที่เปล่าๆไปซะแล้ว น่าเสียดายจริงๆ

ก๊อปปี

2010-02-12T13:25:00.000-08:00

    ใครๆก็บอกว่า เกาหลี กับ ญี่ปุ่น หรือ แม้แต่จีน ชอบก็อปปี้ แล้วทำไมเค้าเจริญกว่าเรา
     อยากจะบอกว่า
     เราต่างจากเค้านะครับ.....
เราก็อปมาทั้งดุ้น ไม่ดัดแปลง ไม่แก้ไข ไม่ศึกษาต่อ
เค้าก๊อปแล้วทำวิจัย เก็บข้อมูล แล้วลองดัดแปลงทำใหม่ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วเข้มงวดกับการทดลองเอามากๆๆ   แต่นั่นมันในอดีต
ตอนนี้ เค้าแทบจะไม่มีการก็อปปี้กันแล้ว มีแต่คนไปก็อปปี้เค้า ซึ่งก็เป็นเพราะว่า กฎหมายลิขสิทธิ์ของเค้าแรงมาก นิดๆหน่อยๆ ก็ละเมิดกันไม่ได้
แล้วของเล็กๆน้อยๆนี่มีลิขสิทธิื์์กันทั้งนั้น ไอ้ไฟฉายพลังงานแสงอาทิตย์นั่นก็มีการจดฯกันจริงๆนะครับ
      แล้วเค้ายังส่งเสริมให้คนของเค้าคิดค้นสิ่งใหม่ๆ ด้วยการเปิดให้มีการจัดแสดงงานวิจัยหรือผลการการประดิษฐ์ต่างๆ ตามสถานที่ใจกลางเมือง
แล้วเปิดให้ทั้งรายใหญ่รายเล็ก โดยรัฐจะสนับสนุนรายเล็กมากเป็นพิเศษด้วย
      นี่ก็เป็นเพราะญี่ปุ่นรู้ดีว่า จีนกับเกาหลีใต้ กำลังวิ่งขึ้นมาหายใจรดต้นคอญี่ปุ่นในด้านเทคโนโลยีแล้วและจะแซงเอาง่ายๆด้วย ดูได้จากรถไฟความเร็วสูงก็ได้
จีนซื้อรถไฟชินคันเซนจากญี่ปุ่น โดยบังคับว่าต้อง สอนวิธีการ ผลิตและซ่อมบำรุงรถไฟให้ด้วย ญีปุ่นชะล่าใจ ขายให้พร้อมกับแถมโมเดล รุ่นเก่าเมื่อสิบกว่าปีก่อนไปให้
จีนเอาไปถอด วิจัย ยำ ผลิตออกมาใช้เองแล้ว รูปร่างคล้ายกัน แม้จะไม่ดีเท่ารุ่นล่าสุดที่ญี่ปุ่นใช้ แต่ก็เป็นของที่จีนทำใช้เองได้ในประเทศ อันนี้ผมไม่ได้หมายถึง
ขบวนที่เร็วที่สุดใลกนะ   อันนั้นไม่แน่ใจว่าเอาเทคโนโลยีมาจากไหน
      คงจะต้องรอกันต่อไป ว่าจะมีรัฐบาลไหน เข้ามาทำเรื่องแบบที่เกาหลี ญีปุ่นทำกันบ้าง

SAPPORO SNOW FESTIVAL 2 : ODORI SITE

2010-02-11T10:46:00.000-08:00

จากความเดิมตอนที่แล้ว SAPPORO SNOW FESTIVAL ผมมาถึง SAPPORO แล้วรีบเดินทางไปยังเป้าหมายแรก คือ SATOLAND ทันที แล้วผมก็พบว่า ผมอยู่ผิดที่ผิดเวลาซะแล้ว การแสดงการแกะสลักหิมะที่ใหญ่กว่า ไม่ได้อยู่ที่ SATOLAND แต่อยู่ที่ ODORI PARK ต่างหาก เอาละสิ ไม่รู้ภาษา ไม่รู้เส้นทางซะด้วยบ่ายสองกว่าแล้วด้วย ทำไงดี ทำไงดี......

ช้าไม่ได้ ตัดสินใจเลยดีกว่า ผมรีบเดินไปถามทางกับตำรวจแบบงูๆปลาๆหมูหมากาไก่ ก็จับใจความได้ว่า ODORI PARK นะมันอยู่ในเมือง และไกลจากที่นี่มาก เดินไปไม่ได้ ต้องนั่งรถบัสเข้าไปเท่านั้น แล้วคิวรถบัสน่ะ ไม่ได้อยู่แถวนี้นะ แต่อยู่หลังเนินหิมะโน่นไปอีก.... ผมมองตามที่เค้าชี้ เห็นคนต่อแถวสั้นๆออกมาจากหลังเนินหิมะ ผมรีบวิ่งไปที่นั้นทันที

แต่พอผมลงเนินหิมะไปเท่านั้น อุ๊ แม่เจ้า มันอะไรกันนี่ !?!

ทำไมคนมันเยอะแยะมากมายขนาดนี้ ไม่รู้จะทำยังไง ผมลองมองหาทางอื่นที่จะเข้าเมืองได้เร็วกว่านี้ แต่ก็ไม่มี งั้นก็ต้องขึ้นรถบัสเหมือนคนอื่นเค้า แล้วมันคันไหนกันละนี่ หลายคันหลายสีเหลือเกิน

เดินเข้าไปถาม คนญีปุ่นหลายคนใจดีมาก พยายามที่จะอธิบายเราสุดชีวิตว่า คันนี้ไปที่นี่ คันนั้นไปที่โน่น แต่ให้ตายเหอะ ผมไม่เ้ข้าใจที่เค้าพูดเลย สุดท้ายผมก็เลือกที่จะเข้าไปถาม ผู้หญิงสองคนที่ดูท่าทางจะเป็นนักท่องเที่ยวเหมือนผม แต่ไม่รู้ว่า เพราะหน้าตา ที่หาความหล่อไม่ได้ หรือเพราะภาษาระดับเด็กอนุบาล เธอไม่ตอบผม ไม่เป็นไร กุไปถามคนอื่นก็ได้ แต่แล้วผมก็เหลือบไปเห็นแผนที่ในมือเธอ มีคำว่า "SAPPORO SNOW FESTIVAL : ODORI PARK" ตัวเิบ้อเริ่ม ใช่แล้วไปที่เดียวกันแน่ๆ ตามสองคนนี้ไปละ ดีที่สุด แล้วผมก็ยืนต่อคิวขึ้นรถต่อจากสองคนนั้นนั่นล่ะ เธอทำปากมุบมิบมุบมิบ แต่ไม่เป็นไร ผมฟังไม่ออกอยู่แล้ว ขอให้ไปถึง โอโดริไซท์ก่อนค่ำเป็นพอ เรื่องอื่นค่อยว่ากัน

บ่ายสามแล้ว ผมยังอยู่บนรถบัสอยู่เลย เฮ้อ..สงสัยงานนี้จะผิดแผนอย่างแรงซะแล้ว แต่แล้วก็มีอะไรบ้างอย่างเดินผ่านหน้ารถบัสไป

มีการเดินขบวนนั่นเอง คงจะรณรงค์อะไรกันสักอย่างละมั๊ง

มาถึงเอาเกือบจะเย็นแล้ว รีบเดินเที่ยวดีกว่า เริ่มที่การแสดงแรกกันเลย เป็นการตีกลองครับ

ที่เีรียกว่า "Taiko Drum" ดูแล้วก็คล้ายๆกับกลองสะบัดชัยบ้านเรา ดูสนุกไปอีกแบบ และน่าดูมากๆครับ

สนุกจริงๆกับโชว์นี้

ไปดูบรรยากาศกันต่อเลยครับ

ใครชอบตีกอล์ฟคงจะจำเธอได้ "ไอ มิยาซาโตะ

มีการเล่นเกมอะไรกันด้วย เด็กๆเยอะเลย

ปราสาท

นักรักดีครับ

เด็กๆดูมีความสุขกันมากๆเลย

ยังไม่จบครับ ติดตามกันต่อได้ในภาคสาม ขึ้น Sapporo Tower กัน

เป็นคนดี นี่มันก็ลำบากเหมือนกันนะ

2010-02-10T10:23:00.000-08:00

บางทีการเป็นคนมีอำนาจ นี่มันก็ไม่ต้องสนใจหน้าอินทร์หน้าพรหม จะผิดจะถูกยังไง ถ้ามีอำนาจตัวเองก็ถูกเสมอ คนอื่นผิดเสมอ ถ้าแค่มีอำนาจ กระดิกนิ้วก็ตัดสินได้แล้วว่าใครผิด ใครถูก

ถ้าแค่มีอำนาจ หลังจากตัดสินมันแล้ว เอานักข่าวไปเล่นงาน ไปเขียนข่าวให้มันผิด ถึงจะไม่มีหลักฐานก็ไม่เป็นไร คนไทยเชื่อคนง่าย และถือคติ ไม่มีมูลหมาไม่ขี้อยู่แล้ว

มันก็ต้องมีมูลสิ ก้อกุ เพิ่งจะป้ายขี้ให้หมึงเมื่อกี้นี้เอง

เข้าวัดบ้างก็ดีนะ

วัดไผ่โรงวัว สุพรรณบุรี

ไปไหว้พระที่นี่แต่เช้า รับรองว่า จิตใจสบายขึ้นแน่นอนครับ

คุยกับแพะ

2010-02-09T12:13:00.000-08:00

ตอนปีใหม่ คิดว่าปีนี้ต้องทำอะไรใหม่ๆกับชีวิตแน่นอน ก็เลยไปทำบุญซะจากที่แทบจะไม่เคยทำเลย

หมอดูััทักบอกว่า ให้ไปปล่อยเต่าสะเดาะห์ จะได้แคล้วคลาดจากอุบัติเหตุ ก็ไปทำซะหน่อยไม่เสียหายนี่

แล้วก็ดูแล้วนะว่า เนี่ยเต่าน้ำแน่นอน ปล่อยได้เลย มันไม่ไปจมน้ำตายทีหลังแน่

เออ.... แล้วคนรู้จัก ถูกตำรวจจับด้วย

โดนจับข้อหาหนักเลย โดยหาว่าเป็นพวกแก็ง call center จากเมืองจีน โทรมาหลอกให้คนไทย โอนเงินเข้าบัญชีที่จ้างให้คนอื่นเปิดไว้ให้ แล้วไอ้พวกนั้นก็จะเอาบัตรเอทีเอ็มมากดเงินไป ตำรวจจับไปแถลงค์ข่าว สามคน มีพี่ที่ผมรู้จัก คนจีนหนึ่งคน คนอิหร่านหนึ่งคน ที่ตำรวจมาจับแก เพราะว่า คนจีนโอนเงินให้พี่คนนี้ แต่ที่โอนให้ เพราะว่า พี่เค้าทำูธุรกิจอยู่ ซื้อขายของก็ต้องโอนเงินให้กันใช่มั๊ย ใครมันจะบ้าถือเงินเป็นหมื่นเป็นแสนเดินไปเดินมา อธิบายตำรวจไปแล้ว แต่ตำรวจไม่ฟังอะไรเลย จับไปแถลงข่าวเรียบร้อย ออกทีวีทุกช่อง ออกหนังสือพิมพ์แถบทุกฉบับ กว่าจะรู้ว่ามันเป็นการเข้าใจผิด เพราะพี่แกมีหลักฐานทุกอย่างว่า มันเป็นการค้าขายกันจริงๆ คนก็เข้าใจผิดกันไปทั้งประเทศแล้ว
เฮ้อ..... สงสัยรายการ "คุยกับแพะ" จะได้แขกอีกคนแล้ว

PAJINGKO & GAME

2010-02-08T08:14:00.000-08:00

วันที่ผมไปถึงญี่ปุ่นวันแรก ชีวิตมันเคว้งคว้างมาก เพราะผมมาคนเดียว หลังจากที่คนญี่ปุ่นจากบริษัทพาผมมาส่งที่ที่พักแล้ว ผมก็ไม่รู้จะคุยกับใคร ไม่มีคนไทยให้คุยแม้แต่คนเดียว เปิดทีวี ก็มีพูดแต่ภาษาญี่ปุ่น จะอ่านหนังสือพิมพ์ก็มีแต่ภาษาญี่ปุ่น   เครียดโ้ว้ย ทำไงดี ออกไปเดินเล่นดีกว่า
อะ อะ แล้วก็เจออะไรดีๆเข้าให้แล้ว
   ร้านปาจิโกะนั่นเอง ไม่แอบซ่อนอยู่ในซอกในหลีบ หรือว่าต้องคอยจ่ายใต้โต๊ะให้ตำรวจแบบบ้านเรา นี่มันตั้งอยู่ริมถนนเลย   เพราะอะไรก็เพราะว่า มันถูกกฏหมายนะสิ
    คนญี่ปุ่นเ่ล่นปาจิโกะกันเพื่อคลายเครียด แต่จะเครียดหนักกว่าเิิดิมหรือเปล่าก็ขึ้นอยู่กับดวงของแต่ละคน   ตอนที่จะเล่นจะต้องเตรียมเหรียญขนาดร้อยเยนหรือห้าร้อยเยนไว้ เรียกว่าน่าจะเป็นสิบๆเหรียญเลย แล้วก็กดเริ่ม กดคันโยก แค่นั้นเอง แล้วก็ลุ้นให้ถูกรางวัล ใส่คนที่เล่นชนะจะได้ลูกลูกเหล็กสีเงินกลมๆเป็นรางวัล   ลูกเหล็กพวกนี้เอาไปแลกเป็นเงินไม่ได้นะครับ จะต้องไปแลกเป็นของ ซึ่งร้านรับแลกก็จะอยู่หน้าร้านปาจิโกะนั่นล่ะ โดยทั่วๆไปที่เห็นจะเป็นป้าแก่ๆนั่งอยู่ซะเป็นส่วนมาก แต่โดยทางพฤตินัยแล้ว ลูกเหล็กพวกนี้หลังจากแลกเป็นรางวัลแล้ว รางวัลที่ได้ก็จะแลกเป็นเงินได้อีกทีอยู่ดี   เหมือนการพนันเลยใช่มั๊ย ใช่แล้ว มันเป็นการพนันเลยล่ะ   แต่มันถูกฏหมายเพราะชาิติที่เจริญแล้ว เ้ค้าให้สิทธิ์พลเมืองเค้าำทำอะไรก็ได้ที่ไม่เดือดร้อนคนอื่น   ส่วนจะเดือดร้อนตัวเอง หรือไม่ก็อยู่ที่สติปัญญาของแต่ละคน ซึ่งรัฐบาลเค้าเชื่อว่า ประชากรของเค้าไม่โง่ จนต้องคอยควบคุมไปทุกอย่าง   ยังมีการพนันริมถนนในรูปแบบอื่นๆอีกมาก ทั้งตู้ม้า ซึ่งเป็นการจำลองสนามม้าเล็กมาไว้ให้ลุ้นกันได้สดๆ หรือห้องรับแทงบอลทุกลีคยุโรป (อันนี้เห็นที่อังกฤษ) เด๋วจะมาเล่าให้อ่านกันวันเล่น

นายญี่ปุ่นของผมเคยบอกผมว่า พวก homeless ที่นอนอยู่ตามสถานีรถไฟ มีสมบัติเหลือก็แค่เสื้อผ้าสิ่งของในกระเป๋าใบเดียว ก็คือพวกที่วันๆเอาแต่นั่งแช่อยู่ในร้านปาจิงโกะทั้งนั้น เพราะฉะนั้นถ้าเราอยากจะเป็นแบบไหน ก็ให้เราเลือกเอาเอง แต่ผมคิดว่า คนทุกคนควรมีสิทธิ์เลือก ทางเดินชีวิตของตัวเอง จะดีจะเลว เราควรเป็นคนเลือกเอง แล้วคุณล่ะ คิดว่าไง

"เดี่ยวแปด" ไปดูมาแล้ว

2010-02-07T11:20:00.000-08:00

วันนี้ ผมมีโอกาสได้ไปดูเดี่ยวแปด ซึ่งก็เป็นครั้งที่สามแล้วที่ผมได้ไปดูการแสดง เดี่ยวไมโครโฟน

ก็ยังสนุกเหมือนเดิม มีดารามาดูเยอะเหมือนเดิม ผมเดินอยู่ในสยามพารากอน ตั้งแต่บ่ายสี่โมง (การแสดงเริ่ม หนึ่งทุ่มครับ) ก็เจอดารา แล้วสองคน คนนึงก็โฬม สูง ขาว และก็ผิวดี สมกับที่เป็นดารา ให้ตายเถอะ หน้าเค้าไม่มีรอยอะไรเลย ชีวิตนี้เคยเป็นสิวบ้างหรือเปล่าก็ไม่รู้ ส่วนดาราอีกคนผมจำไม่ได้จริงๆ คนดังที่มาดูเดี่ยวแปดก็มี ติ๊ก ชีโร่ , บีม กวี, พลอย เฌอมาลย์, มาริโอ้ เมาเร่อกับกุ๊บกิ๊บ, วิทวัสสุนทรวิเนตร กับครอบครัว และ เข็ม รุจิรา, ป็อป แครอรี่ บราๆ , ปั่น ไพบูลย์ เกียรติเขียวแก้ว

อืม แต่ไอ้ที่ผมอยากจะเขียนน่ะ มันไม่ใช่เรื่องพวกนี้หรอก มันเป็นเรื่องสถานที่กับการจอดรถต่างหาก

ถ้าให้เทียบเรื่องสถานที่นะ ผมชอบสกาล่ามากกว่า ไม่รู้เป็นไง แต่ผมว่า มันสวยกว่าและดูเก่าดูมีเสน่ห์กว่า พารากอนฮอลล์นะ และที่สำคัญมากๆ เบาะมันนุ่มกว่าเก้าอี้ไม้ที่พารากอนเป็นไหนๆ คิดดูเถอะ ผมนั่งดูการแสดง 4 ชั่วโมงไม่ได้ลุกไปไหนกับเก้าอี้ไม้แข็ง ให้ตายเถอะ มันเมื่อยก้นชมัดเลย ถึงจะมีหมอนเล็กๆดูเหมือนเบาะรองนั่งมาให้ แต่ดูแล้วจะเอามานั่งทับก็ดูจะไม่เหมาะเท่าไหร่ ก็เลยขยับก้นแก้เมื่อยเอา เสียอรรถรถในการชมไปบ้างเหมือนกัน

อีกเรื่องเรื่องที่จอดรถ เข้าใจล่ะว่า วันอาทิตย์ที่มีการแสดงใหญ่ๆแบบนี้ ลานจอดรถของห้างต้องไม่พอแน่นอน อันนี้เข้าใจได้ แต่ที่ไม่เข้าใจคือ ผมกับญาติขับรถตามๆกันมาอีกสามคัน แล้วเข้าที่จอดรถของห้าง โดยผมนำมาเป็นคันแรก ผมเข้ามา่ก่อน ชั้น G ไม่ว่าง ชั้น M ไม่ว่าง ชั้น 1 ถึง 3 ก็ไม่ว่าง ชั้นต่อไปที่จอดเต็มต้องวนรถลงมาใหม่ ญาิติผมโทรมาถามว่า ตอนนี้ผมอยู่ที่ไหน ผมบอกไปว่า ผมกำัลังจะวนออกจากห้างไปจอดรถที่อื่นๆ เพราะที่จอดรถเต็ม แล้วผมก็ถามกลับไปว่า แล้วเค้าอยู่กันที่ไหน ปรากฏว่า ทั้งหมดเข้าไปเดินกันอยู่ในห้างเีรียบร้อยแ้ล้ว พอผมถามว่าเค้าจอดกันที่ไหน ก็ได้คำตอบที่น่าอัศจรรย์ใจว่า ชั้น G ชั้นแรกที่ผมวนเข้ามาก่อนนั่นล่ะ พอเค้าเข้ามา ยามก็ยกที่กั้นออกแล้วให้เค้าเข้าไปจอดได้ทันที ทั้งสามคัน ผมก็งงว่า แล้วทำไมตอนผมผ่านมันไม่ว่าง แถมพอว่าง ทำไมมันว่างถึงสามที่พร้อมกัน

จนผมวนรถผ่านที่จอดรถที่ญาติผมเข้าไปจอดกัน ผมถึงได้เห็นว่า มันเต็มไปด้วยรถหรู เฟอร์รารี่ ปอร์เช่ เบนซ์ บีเอ็มฯ และรถที่ญาิติ ผมขับกันมาคือ เบนซ์ E280 BMW Series 5 และ โตโยต้า แฮริเออร์ป้ายแดง ทั้งสามคันราคาใกล้เคียงหรือมากกว่า สามล้านบาท ส่วนผมขับโตโยต้า วีออส ราคารวมดอกเบี้ย น่าจะประมาณหกแสนบาท

จะเป็นไปได้มั๊ยว่า ที่จอดรถดีๆ ในยามที่มันหาได้ยาก มีไว้สำหรับรถราคาสามล้านบาทขึ้นไปเ่ท่านั้น

อืม...ม..... ผมอาจจะคิดไปเองก็ได้ แต่ถึงมันจะเป็นอย่างที่ผมคิด ผมก็คิดว่า มันก็ไม่ผิดอะไรหรอก ที่เค้าจะทำอย่างนั้น เพราะผมก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่า เมื่อไหร่ ผมจะมีปัญญาซื้อ กระเป๋าใบละแสนห้า หรือ นาฬิกาเรือนละห้าแสนจากที่นี่ได้ ว่าแล้วผมก็วนรถออกไปอย่างช้าๆ เพื่อหาที่จอดใหม่ที่มันเหมาะสมกับวีออสน้อยๆของผม .......

SAPPORO SNOW FESTIVAL

2010-02-06T07:58:00.000-08:00

"Sapporo Snow Festival" หรืองานเทศกาลแกะสลักหิมะ เมืองซับโปโล ได้มีการจัดขึ้นเป็นปีที่ 61 แล้วในปีนี้ และก็ยังยิ่งใหญ่เหมือนเดิม ถึงแม้ว่า จะูถูกงานใหญ่อีกงานที่จัดขึ้นก่อนที่ฮาร์บิ้นตัดหน้าจัดงานไปก่อน แต่ก็ไม่ได้ทำให้ความน่าสนใจของงานเทศกาลแกะสลักหิมะของที่นี่ลดน้อยลงเลย

                  นั่นทำให้ผมอยากจะนำเอาประสบการณ์การเดินทางท่องเที่ยว แบบ backpack ของผม มาแลกเปลี่ยนกับทุกๆคน และเราจะร่วมกันเดินทางไปดูงานเทศกาลอันเลื่องชื่อพร้อมๆไปกัน เริ่มต้นกันตั้งแต่ในกรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่นเลย รับรองว่าสนุกตื่นเต้นและเหมาะกับคนที่ไมเก่งภาษา แต่อยากเที่ยวไปในโลกกว้าง อย่างผม และอีกหลายๆคนแน่นอนครับ
                ตามมาเลยครับ......
               เราจะเริ่มต้นกันที่โตเกียวก่อน   ตีห้าผมออกเดินทางจากสถานี"เซกิยะ" สถานีรถไฟชานกรุงโตเกียว มุ่งหน้าสู่สถานี "ฮามามัสสุโจ" ซึ่งที่นี่เราสามารถเช็คอินและโหลดกระเป้าได้เลย โดยไม่ต้องรอไปทำที่สนามบิน    สถานีมักกะสัน ที่บ้านเราหลังจากแอร์พอร์ทลิงค์สามารถเปิดดำเนินการได้ ก็จะมีบริการในลักษณะเดียวกับที่นี่ครับ

ตอนรอขึ้นรถไฟจะมีประตูกั้นไว้แบบนี้ครับ และผมชอบโฆษณาที่ประตูมาก

จะสังเกตเห็นว่ามีที่วางประเป๋าขนาดใหญ่อยู่หลังเบาะด้านหน้าโดยเฉพาะ

แยกเป็นสัดส่วนจากที่นั่ง รถไฟจากสนามบินโดยทั่วไปก็จะเป็นไปในลักษณะนี้

ถึงท่าอากาศยาน"ฮาเนดะ"แล้วครับ เราจะไปตามป้าย"ฮอกไกโด"

ใช่ครับ อย่างที่หลายคนทราบ สนามบินนานาชาิติของญี่ปุ่น คือ "นาริตะ" ส่วน"ฮาเนดะ"จะเป็นสนามบินสำหรับให้บริการภายในประเทศเป็นหลัก อันนี้ก็เหมือนกับเราอีกที่มีสองสนามบินคือ "สุวรรณภูมิ" กับ "ดอนเมือง" แต่ต่างกันที่บ้านเรา ไม่มีรถไฟฟ้าเชื่อม สนามบินทั้งสองเข้าด้วยกัน

อ้อ ต้องบอกกันก่อนนะครับ ว่าเรื่องราวทั้งหมดที่ผมจะเล่า่ต่อไปนี้ เกิดขึ้นตั้งแต่ปี 2006 ถึงตอนนี้อาจจะมีอะไรบางอย่างเปลี่ยนแปลงไปบ้าง แต่รับรองว่า ไม่มากแน่นอน OK.รีบเดินทางกันต่อครับ

ผมรีบขึ้นเครื่องมุ่งหน้าสู่ เมือง SAPPORO เมืองท่องเที่ยวอันโด่งดังของเกาะ HOKKAIDO

เมื่อไปถึง ภาพที่ผมเห็นภาพแรกคือนี่ครับ

ทั้งหมดขาวโพลนไปด้วยหิมะครับ มองไปทางไหนก็มีแต่หิมะ และจากสนามบินผมก็ขึ้นรถไฟเข้าไปในเมืองเพื่อต่อรถเมล์ออกไปยัง TSUDOME SITE สถานที่จัดงานแสดงที่แรกครับ

แผนของผม คือจะเดินทางตามแผนที่ เป้าหมายดังนี้ครับ

TSUDOME SITE
ODORI SITE
HISTORICAL VILLAGE OF HOKKAIDO, CHOCOLATE FACTORY,.....
SUSUKINO SITE

ตามแผนที่เลยครับ

แผนที่รถไฟใต้ดินของ SAPPORO ครับ

สำหรับตั๋วรถไฟฟ้าใต้ดิน แนะนำให้ซื้อตั๋ว ONE DAY PASS ครับ ซื้อนักท่องเที่ยวอย่างเราเดินทางกันทั้งวัน ใช้คุ้มแน่นอน ส่วนวิธีการเลือกซื้อตั๋วจากเครื่องจำหน่ายตั๋วอัติโนมัติ ผมจะมาอธิบายให้

ทราบกันแน่นอน แต่้ถ้าไปแล้ว ยืนอยู่หน้าเครื่องจำหน่ายตั๋วแล้ว ไม่รู้จะทำยังไงจริงๆ สามารถถามพนักงานรถไฟได้เลยครับ ในเมืองท่องเที่ยว เจ้าหน้าที่ใจดีกันแทบทุกคนอยู่แล้ว

และหลังจากที่ผมรอคิวขึ้นรถเมล์จากสถานีรถไฟ SAPPORO อยู่นาน ผมก็ได้ขึ้นรถบัสซะที คนเยอะมากทีเดียวรถแน่นชนิดที่แทบจะไม่มีที่ยืนกันเลย และรถก็ติดมากซะด้วย ระหว่างที่ทุกคนรถให้รถถึงที่หมาย ผมก็เหลือบไปเห็นคนเดินอยู่ริมถนนเต็มไปหมด แล้วหลายคนในรถก็เริ่มทยอยลงไปเดินบ้างแล้ว ไม่รู้จะปรึกษาใคร แล้วผมก็ตัดสินใจลงไปเดินบ้าง หลังจากที่เดินไปสักพัก ผมก็พบว่า ผมคิดไม่ผิด

หิมะทับถมกันหนาเมตรกว่า ถูกเจาะเป็นทางเดินไปสู่งาน SNOW FESTIVAL

รถติดมาก ทุกคนเดินกันหมด

บาร์น้ำแข็ง

ใครหิวก็มีร้านอาหารบริการครับ

ขบวนแห่มนุษย์น้ำแข็ง

รูปแกะสลักต่างๆ

เด็กๆชอบมาก

กระดานลื่นน้ำแข็ง

มนุษย์หิมะน้อย

สไลเดอร์ยักษ์

ด้านข้าง

ช็อคโกแล็คยี่ห้อดัง ประจำเมืองนี้

เขาวงกต

น่าร๊าก........

ผมชอบตัวนี้เป็นพิเศษ

ผมเดินดูงานแสดงอย่างเพลิดเพลิน แล้วก็หาอะไรกินนิดหน่อย ตอนสั่งผมก็ชี้ๆแล้วจ่ายเงินแค่นั้นครับง่ายๆ ไม่ว่าจะไปเมืองไหนก็ใช้เทคนิคนี้ได้หมด เว้นแต่เป็นอาหารที่เราไม่คุ้นกับมันจริงๆและเครื่องเคียงเยอะอย่างพวกแม๊กสิกัน อันนั้นจะมีัปัญหาหน่อย

ดูไปดูมา ก็เิริ่มจะคิดว่า ทำไมงานแสดงมันน้อยกว่าที่เขียนไว้ไหนโบร์ชัวร์ ก็เดินไปถามเจ้าหน้าที่ถึงได้รู้ว่า มันมีงานแสดงที่ใหญ่และสวยงามกว่านี้อยู่ที่ "ODORI SITE" ในเมืองโน่น ต้องนั่งรถบัสกลับเข้าไป

ต้องบอกกันไว้ก่อน ว่าตอนที่ไปเที่ยว ผมไปคนเดียว ไม่มีใครให้ถาม แล้วผมก็เข้าใจผิดด้วยว่า

สถานที่จัดแสดงมันมีแค่ที่เดียว เพิ่งจะมารู้ตอนอยู่ในงานนั่นเองว่า มันแยกกันหลายที่ เอาละสิ

ผิดแผนซะแล้ว ไม่ได้เตรียมข้อมูลตรงนี้มาซะด้วย แล้วขึ้นรถที่ไหนละนี่

โอ้ว......แล้วจะทำไงดีเนี่ย เวลาไม่มีแล้วด้วย

ติดตามการเดินทางของผมกันต่อได้ใน "SAPPORO SNOW FESTIVAL 2" เร็วนี้ครับ

ข้อมูลบางส่วนอ้างอิงจาก http://www.snowfes.com/

มันไม่ได้หนาวทัั้้้งปีนะโว้ย

2010-02-04T10:17:00.000-08:00

   วันที่ผมเดินทางจากออกจากประเทศไทย จำได้ว่า เป็นวันที่ 7 กรกฎาคม ที่เมืองไทยอากาศกำลังดี ไม่ร้อนมาก มีฝนนิดหน่อย และผมได้ิยินมาว่า ญี่ปุ่นเป็นเมืองหนาว อืม...แบบนี้ต้องใส่สูทไปซะแล้ว
กันหนาว จะได้ดูดีในสายตาชาวต่างชาติด้วย
   แต่เมื่อผมเดินทางไปถึงที่โน่นผมก็พบว่า..................

   ทำไมมันร้อนอย่างนี้โว้ย ญี่ปุ่นเดือนกรกฏาคม เป็นหน้าร้อนพอดี วันที่ผมไปถึงแดดเปรี้ยงเลย
วันนี้ 36 องศา ใส่สูทลากกระเป๋าเดินทางจากสนามบิน ขึ้นรถบัส ขึ้นรถไฟ สามต่อ แล้วเดินอีกหน่อย พอถึงที่พักก็หมดแรงเลย
   แล้วการดูข่าวการพยากรณ์อากาศสำหรับคนญี่ปุ่นสำคัญมากๆ เพราะว่า ประเทศเกาะอากาศเปลี่ยนบ่อยๆ   และส่งผมต่อทุกสิ่งทุกอย่าง ลองไปดูว่าข่าวพยากรณ์อากาศของเค้าทำได้ดีแค่ไหน
ดิน ฟ้า อากาศ ผมเอาแบบทำนายระดับชั่วโมงมาให้ดูเลย

Time to go.. ได้เวลาเหิรฟ้า

2010-02-03T11:59:00.000-08:00

เมื่อห้าปีก่อน การผจญภัยของผมก็เริ่มต้นขึ้น ตอนนั้นผมมีโอกาสได้เิดินทางไปศึกษาดูงานที่ประเทศญี่ปุ่น เป็นเวลาสองปี แน่นอนผมตื่นเ้ต้นมาก ไม่ได้ตื่นเต้นเรื่องไปฝึกงาน แต่ตื่นเต้นเรื่องจะขึ้นเครื่องบินต่างหาก สำหรับผมตอนนั้น มันเป็นการเดินทางไปต่างประเทศครั้งแรก และเป็นการขึ้นเครื่องบิน ครั้งที่สาม ในชีวิต อืม... มันจะเกิดอะไรขึ้นบ้างเนี่ย

หลังจากที่ได้วีซ่าญี่ปุ่น ซึ่งมันขอยากของเย็นนักหนา ต้องมีเอกสารหลักฐานแสดงทรัพย์สิน และรายได้ที่แน่นอน ในประเทศไทย ที่จะเป็นการยืนยันได้ว่า พอไปถึงญี่ปุ่นแล้วจะไม่คิดหนี วีซ่า ไม่ยอมกลับมาไทย แต่ผมโชคดีหน่อยที่ได้จดหมายยืนยันจากบริษัทแม่ก็เลยไม่มีปัญหาตรงนี้เท่าไหร่

พอได้วีซ่าก็เตรียมเอกสาร แล้วก็ถึงวันเดินทาง ทุกอย่างดูจะผ่านไปได้ด้วยดี ไปถึงดอนเมืองก่อนเวลาชั่วโมงกว่า เช็คอินเรียบร้อย แต่พอถึง ตม. ปราการด่านสุดท้าย ท่านบอกว่า น้องๆ น้องต้องจดหมายจากบริษัทไปยื่นให้ เค้าเตอร์ของ กรมแรงงานที่ เทอร์มินอลหนึ่งก่อน ให้เค้าประทับตราถึงจะกลับมาขึ้นเครื่องได้(ผมขึ้นเครื่องที่เทอร์มินอลสอง)

ฉิบหายแล้วมั๊ยล่ะ อีกครึ่งชั่วโมงเครื่องออก แล้วจากเทอร์ฯสองไป เทอร์ฯหนึ่งมันไกลมากๆ ผมวิ่งพร้อมทั้งลากกระเป๋าเดินทางไปด้วยเลย

พอไปถึงผมก็ได้เห็นว่า มีคนเข้าคิวตรงเค้าเตอร์เป็นสิบ ผมเหลือบไปเห็นช่องนึงไม่มีคน เพราะว่ามันเป็นช่องสำหรับยื่น passport แบบครั้งละหลายรายการ ผมไม่มีทางเลือก พุ่งเข้าไปทันที ไม่รอช้าออกปากของแซงคิวเลย พร้อมกับโชว์ตั๋วเครื่องบินให้เค้าดูว่า เครื่องจะออกในยี่สิบนาทีนี้แล้ว ช่วยให้ผมลัดคิดหน่อยเถอะ ซึ่งคนที่รอเค้าก็ใจดีมาก ให้เราลัดคิวก่อน

ทีนี่ก็วิ่งกลับมาที่ ตม. แล้ววิ่งต่อไปที่ gate ตรงที่ตรวจครั้งสุดท้ายนี่ล่ะมีปัญหา ผมเอาคอมฯโน๊ตบุ๊คไปด้วย พนักงานขอให้ผมเปิดเครื่องให้ดูเพื่อให้แน่ใจว่า คอมใช้ได้จริงๆ และไม่ได้ซุกซ่อนระเบิดเอาไว้ ซึ่งกว่าเค้าจะตรวจคอมและ รองเท้า Camera บาทา และทุกซอกหลืบของผมเสร็จก็เหลือห้านาทีได้เวลาเครื่องออก

พอตรวจเสร็จ แอร์ฯสาวใหญ่มากประสบการณ์ วิ่งมานำทางผมไปที่ที่นั่งทันที เพราะอะไร

ก็เพราะผมเป็นผู้โดยสารคนสุดท้ายของเที่ยวบินนี่ที่ยังไม่ได้ขึ้นเครื่องนะสิ

พอเข้าไปในเครื่องบินได้ โอ้ว..ทุกคนมองมาที่ผมกันหมดเลย ชั่งมัน เดินไปนั่งได้ที่นั่งข้างคนอเมริกันผิวดำ ตัวโคดใหญ่ แถมจะชวนกรูคุยอะไรกันนักกันหนาฟะ แต่น่าอิจฉาเค้านะ เค้ามาเที่ยวทีก็เก็บหมดเลย สิงคโปร์ เขมร ไทย แล้วไปญี่ปุ่นต่อ

ได้เวลาเดินทางซะที GO... GO...JAPAN !!!

โพสแรก แรกจริงๆ

2010-02-02T10:16:00.000-08:00

            ผมเป็นคนชอบการท่องเที่ยวมาก อยากเห็นอะไรใหม่ๆตลอดเวลา ไม่สำคัญว่า มันจะเลิศหรูอลังการหรือไม่ ขอแค่ให้เป็นที่ใหม่ๆ ประสบการณ์ใหม่ ผมไปทั้งนั้น
   และด้วยความที่ผมมีโอกาสเดินทางไปยังหลายแห่ง หลายประเทศ บางประเทศก็อยู่อีกซีกโลก
บางประเทศก็เป็นเพื่อนบ้านเรานี่เอง แต่ความประทับใจที่ได้รับ ไม่ได้แตกต่างกัน
           มันทำให้ผมคิดว่า ผมน่าจะเอาความประทับใจนี้มาแบ่งปันกับคนอื่นๆบ้าง จึงเกิดเป็นบล็อก
"Rolling Bag" เกิดขึ้นมา
           ต้องออกตัวไว้ก่อนว่าผมถ่ายรูปไม่เก่งนะครับ อาจจะห่วยเลยด้วยซ้ำ แต่จะพยายามเอาภาพประทับใจมาให้ดูให้ได้มากที่สุดครับ แล้วเจอกันในโพสต่อไปครับ
         ปล. กล้องดีๆ หรือ Camcorder เยี่ยมๆ ก็ทำให้คนฝีมือห่วยๆ ถ่ายรูปดีขึ้นมาได้อย่างทันตาเห็นนะจะบอกให้