เมื่อวานนี้ (16 เมษายน 2553) ผมได้มีโอกาสได้ออกสำรวจการชุมนุมของกลุ่มคนเสื้อแดง ณ เวที ราชประสงค์ ผมเลือกที่จะเดินทางด้วยการขับรถไปจอดที่ เซนจูรี่แล้วขึ้นรถไฟฟ้าจากสถานี อนุเสาวรีย์ชัยฯ แล้วไปลงที่สถานี สยาม แ่่น่นอนผมเลือกที่จะใส่เสื้อสีแดง เพื่อที่จะดูปฎิกิริยาของคนรอบข้างด้วย
ตลอดทาง ตั้งแต่ผมเดินออกจากที่จอดรถจนกระทั่งลงจากรถไฟฟ้า มีบ้างเหมือนกันที่มองผมด้วยสายตาแปลกๆ แม้กระทั่งชาวต่างชาติที่พูดกันถึง protester
ระหว่างเดินจากสถานีสยามไปจนถึงแยกราชดำริ สองข้างทางเต็มไปด้วย เต็นท์ของผู้ชุมนุมจากจังหวัดต่างๆ แผงขายของสำหรับการชุมนุม รูปภาพการสลายการชุมนุมที่สี่แยกคอกวัว เมื่อวันที่ 10 เมษา มีการไว้อาลัย และหลักฐานต่างๆในวันนั้น มีห้องน้ำชั่วคราวที่ส่งกลิ่นเหม็นตลอดเวลา กองขยะมีให้เห็นอยู่เป็นระยะ และจะมีจุดแจกอาหารและน้ำอยู่ในบริเวณใกล้เคียงกันหลายจุดด้วย เดินไปจนกระทั่งถึงด้านหน้าเวที สองข้างทาง เต็มไปด้วยผู้ชุมนุม ที่นั่ง นอนพักเอาแรง และแผงขายของที่ใช้ประท้วงสารพัด
ผมเดินขึ้นไปบนสะพานลอยด้านหน้า เซ็นทรัลเวิร์ล แล้วมองย้อนออกไปทางถนนเพชรบุรี ก็เห็นคนเสื้อแดงนั่งกระจายตัวกันยาวไปจนชนแยก
แล้วผมก็เิดินลงมานั่งร่วมกับกลุ่มผู้ชุมนุมบริเวณหน้าเวที มีคนขายแผ่นพลาสติกรองนั่งเดินกันไปมา แต่ผมเลือกที่จะนั่งลงบนรองเ้ท้า และวางเท้าเปล่าลงกับพื้นถนน ตอนนั้นห้าโมงครึ่งแล้ว แ่ต่พื้นถนนยังคงร้อนระอุ ไม่เกินห้านาทีหลังจากผมหย่อนก้นลงบนพื้น การ์ด นปช. คนหนึ่งเดินมาที่ผมแล้วยื่นแผ่นพลาสติกรองนั่งให้ พร้อมกับช่วยผมกางมันออกด้วย หน้าตาท่าทาง เค้าเป็นคนที่ใจดี และดูซื่อๆคนนึง กลิ่นเหงื่อบอกให้รู้ว่า เค้าคงไม่ได้อาบน้ำอย่างน้อยก็ในช่วงบ่ายนี้ำ
เค้ายื่นกระบองยางให้ผมดูบอกว่า ยึดมาได้จากตำรวจตอนที่มีการปะทะกันที่แยกคอกวัว แล้วเค้าก็เล่าว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่นั่นบ้าง และยังแสดงความเห็นด้วยว่า พ.อ.ร่มเกล้า ซึ่งเสียชีวิตในการปะทะ สมควรที่จะต้องตายแล้ว เพราะเค้าเป็นคนสั่งให้มีการยิง และเดินหน้าเข้าหา นปช. ซึ่งถ้า พ.อ.ร่มเกล้า ไม่ตาย ก็จะเป็นคนเสื้อแดงที่จะต้องตายแทน และตายมากกว่านี้ด้วย
ระหว่างนั้น ก็มีผู้ชายอีกคนนึงเดินมาที่ผมและยื่นหนังสือพิมพ์ให้หนึ่งปึก บอกให้ผมใช้รองนั่ง เพราะแผ่นพลาสติกบางๆคงกันความร้อนได้ไม่ได้เท่าไหร่ เราคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นประกอบกับดูภาพข่าว พร้อมกับแสดงความคิดเห็นว่า ทหารและนายก จะไม่หยุดแน่ และเค้าจะสู้ตาย ตอนนั้นเองก็มีคนรอบข้างส่งเสียงอืออึงขึ้นมา ชี้กันให้ดูคนบนยอดตึก ที่ดูเหมือนกำลังใช้กล้องถ่ายรูปขนาดใหญ่ ถ่ายรูปคนในสถานที่ชุมนุม แล้วทุกคนก็ส่งเสียงโห่ร้องขึ้นมา
สิ่งที่ผมเห็นก็คือว่า แทบจะทุกคนในบริเวณนั้น มีอารมณ์ร่วมกับการชุมนุมเป็นอย่างมาก ผมจะไม่แปลกใจเลย ถ้าหากว่า เมื่อมีทหารลุยความมา พวกเค้าคงจะไม่ลังเล ที่จะพุ่งเข้าปะทะอย่างไม่ลังเลแน่นอน ตลอดเวลาที่แกนนำขึ้นพูด ก็จะีการพูดถึงการเอารัดเอาเปรียบของคนชั้นสูง พูดถึงความอยุติธรรมที่คนรากหญ้าได้ัรับตลอดเวลาที่ผ่านมา พูดถึงว่าคนเสื้อแดงถูกรังแกยังไงบ้าง โดยเฉพาะช่วงที่พูดถึงคนที่ตายไปจากการปะทะกับทหารว่า เสียสละแค่ไหน คนข้างหลังลำบากยังไง พวกเค้าถูกกระทำมาเท่าไหร่ แล้วพวกเราจะทนปล่อยให้เค้าตายเปล่างั้นหรือ จะปล่อยให้เค้าเหยียบย่ำพวกเราต้องไปงั้นหรือ ช่วงเวลานี้ ผมคิดว่า ถ้ามีการแจกอาวุธแล้วมีคนนำออกไปปะทะกับทหาร คนทั้งหมดต้องลุกฮือ วิ่งเข้าใส่แน่นอน แม้แต่ตัวผมเองยังรู้สึกหัวใจเต้นแรง เลือดสูบฉีดและฮึกเหิมเป็นอย่างมาก
จากนั้นผมเดินออกจากหน้าเวทีเดินลัดเลาะไปทางเพลินจิต ผ่านหน้าโรงแรมหรู ก่อนนะย้อนมาทางด้านหลังเวที ซึ่งมีการ์ด นปช. ยืนคุ้มกันอยู่อย่างหนาแน่น มีราวเหล็กกั้นอยู่ถึงสามชั้น กว่าที่จะเข้าถึงจุดแถลงข่าวได้ จากนั้นผมเดินไปทางราชดำริ แล้วขึ้นรถไฟฟ้าที่สถานีราชดำริ
จากที่เดินดูเส้นทาง ประเมินได้ว่า ถ้าหากว่า ทหารคิดจะบุกเข้าสลาย ไม่ว่าจะจากทิศทางไหน ทหารก็จะต้องตั้งแถวห่างจากเวทีอย่างน้อยหนึ่งกิโลเมตร ซึ่งจะทำให้คนเสื้อแดงสามารถตั้งแนวปะทะได้ทันแน่นอน แล้วระหว่างทางที่จะเดินเข้าไป ก็มีเต้นท์และสิ่งกีดขวางอยู่เป็นอันมาก เรื่องที่จะวิ่งตรงเข้าประจัญบานในลักษณะจู่โจม ย่อมเป็นไปไม่ได้แน่นอน
และสิ่งที่แย่ที่สุดหากว่ามีการบุกเข้าสลายการชุมนุม ก็คือ มือที่สามสี่ห้าหกเจ็ดแปด ที่จ้องจะพังประตู กำแพงห้างดังโรงแรมหรู เพื่อเข้าไปลัก ขโมยปล้นสะดมห์ ของหรูหราราคาแพง ที่คนเสื้อแดงทั่วๆไป เกิดแล้วได้อีกสิบชาิติก็ไม่มีทางซื้อได้ อย่างกระเป๋าแฮร์เมส ใบละห้าแสน นาฬิกาเปียเก้ เรือนละสี่ล้านนี่ รถลัมโบกินี ปอร์เช่ห์ในฝัน เป็นเป้าหมายอันดับแรกๆของหัวขโมยแน่นอน
จริงๆแล้ว ผมมีภาพถ่ายที่ได้มาจากที่ชุมนุม แต่ผมเลือกที่จะไม่ลงไว้ เพราะสื่อต่างๆก็คงจะลงไปหมดแล้ว ที่สำคัญ มันเป็นหลักฐานในการเอาผิดคนพวกนั้นได้
ผมเดินขึ้นไปบนสะพานลอยด้านหน้า เซ็นทรัลเวิร์ล แล้วมองย้อนออกไปทางถนนเพชรบุรี ก็เห็นคนเสื้อแดงนั่งกระจายตัวกันยาวไปจนชนแยก
แล้วผมก็เิดินลงมานั่งร่วมกับกลุ่มผู้ชุมนุมบริเวณหน้าเวที มีคนขายแผ่นพลาสติกรองนั่งเดินกันไปมา แต่ผมเลือกที่จะนั่งลงบนรองเ้ท้า และวางเท้าเปล่าลงกับพื้นถนน ตอนนั้นห้าโมงครึ่งแล้ว แ่ต่พื้นถนนยังคงร้อนระอุ ไม่เกินห้านาทีหลังจากผมหย่อนก้นลงบนพื้น การ์ด นปช. คนหนึ่งเดินมาที่ผมแล้วยื่นแผ่นพลาสติกรองนั่งให้ พร้อมกับช่วยผมกางมันออกด้วย หน้าตาท่าทาง เค้าเป็นคนที่ใจดี และดูซื่อๆคนนึง กลิ่นเหงื่อบอกให้รู้ว่า เค้าคงไม่ได้อาบน้ำอย่างน้อยก็ในช่วงบ่ายนี้ำ
เค้ายื่นกระบองยางให้ผมดูบอกว่า ยึดมาได้จากตำรวจตอนที่มีการปะทะกันที่แยกคอกวัว แล้วเค้าก็เล่าว่ามันเกิดอะไรขึ้นที่นั่นบ้าง และยังแสดงความเห็นด้วยว่า พ.อ.ร่มเกล้า ซึ่งเสียชีวิตในการปะทะ สมควรที่จะต้องตายแล้ว เพราะเค้าเป็นคนสั่งให้มีการยิง และเดินหน้าเข้าหา นปช. ซึ่งถ้า พ.อ.ร่มเกล้า ไม่ตาย ก็จะเป็นคนเสื้อแดงที่จะต้องตายแทน และตายมากกว่านี้ด้วย
ระหว่างนั้น ก็มีผู้ชายอีกคนนึงเดินมาที่ผมและยื่นหนังสือพิมพ์ให้หนึ่งปึก บอกให้ผมใช้รองนั่ง เพราะแผ่นพลาสติกบางๆคงกันความร้อนได้ไม่ได้เท่าไหร่ เราคุยกันถึงเรื่องที่เกิดขึ้นประกอบกับดูภาพข่าว พร้อมกับแสดงความคิดเห็นว่า ทหารและนายก จะไม่หยุดแน่ และเค้าจะสู้ตาย ตอนนั้นเองก็มีคนรอบข้างส่งเสียงอืออึงขึ้นมา ชี้กันให้ดูคนบนยอดตึก ที่ดูเหมือนกำลังใช้กล้องถ่ายรูปขนาดใหญ่ ถ่ายรูปคนในสถานที่ชุมนุม แล้วทุกคนก็ส่งเสียงโห่ร้องขึ้นมา
สิ่งที่ผมเห็นก็คือว่า แทบจะทุกคนในบริเวณนั้น มีอารมณ์ร่วมกับการชุมนุมเป็นอย่างมาก ผมจะไม่แปลกใจเลย ถ้าหากว่า เมื่อมีทหารลุยความมา พวกเค้าคงจะไม่ลังเล ที่จะพุ่งเข้าปะทะอย่างไม่ลังเลแน่นอน ตลอดเวลาที่แกนนำขึ้นพูด ก็จะีการพูดถึงการเอารัดเอาเปรียบของคนชั้นสูง พูดถึงความอยุติธรรมที่คนรากหญ้าได้ัรับตลอดเวลาที่ผ่านมา พูดถึงว่าคนเสื้อแดงถูกรังแกยังไงบ้าง โดยเฉพาะช่วงที่พูดถึงคนที่ตายไปจากการปะทะกับทหารว่า เสียสละแค่ไหน คนข้างหลังลำบากยังไง พวกเค้าถูกกระทำมาเท่าไหร่ แล้วพวกเราจะทนปล่อยให้เค้าตายเปล่างั้นหรือ จะปล่อยให้เค้าเหยียบย่ำพวกเราต้องไปงั้นหรือ ช่วงเวลานี้ ผมคิดว่า ถ้ามีการแจกอาวุธแล้วมีคนนำออกไปปะทะกับทหาร คนทั้งหมดต้องลุกฮือ วิ่งเข้าใส่แน่นอน แม้แต่ตัวผมเองยังรู้สึกหัวใจเต้นแรง เลือดสูบฉีดและฮึกเหิมเป็นอย่างมาก
จากนั้นผมเดินออกจากหน้าเวทีเดินลัดเลาะไปทางเพลินจิต ผ่านหน้าโรงแรมหรู ก่อนนะย้อนมาทางด้านหลังเวที ซึ่งมีการ์ด นปช. ยืนคุ้มกันอยู่อย่างหนาแน่น มีราวเหล็กกั้นอยู่ถึงสามชั้น กว่าที่จะเข้าถึงจุดแถลงข่าวได้ จากนั้นผมเดินไปทางราชดำริ แล้วขึ้นรถไฟฟ้าที่สถานีราชดำริ
จากที่เดินดูเส้นทาง ประเมินได้ว่า ถ้าหากว่า ทหารคิดจะบุกเข้าสลาย ไม่ว่าจะจากทิศทางไหน ทหารก็จะต้องตั้งแถวห่างจากเวทีอย่างน้อยหนึ่งกิโลเมตร ซึ่งจะทำให้คนเสื้อแดงสามารถตั้งแนวปะทะได้ทันแน่นอน แล้วระหว่างทางที่จะเดินเข้าไป ก็มีเต้นท์และสิ่งกีดขวางอยู่เป็นอันมาก เรื่องที่จะวิ่งตรงเข้าประจัญบานในลักษณะจู่โจม ย่อมเป็นไปไม่ได้แน่นอน
และสิ่งที่แย่ที่สุดหากว่ามีการบุกเข้าสลายการชุมนุม ก็คือ มือที่สามสี่ห้าหกเจ็ดแปด ที่จ้องจะพังประตู กำแพงห้างดังโรงแรมหรู เพื่อเข้าไปลัก ขโมยปล้นสะดมห์ ของหรูหราราคาแพง ที่คนเสื้อแดงทั่วๆไป เกิดแล้วได้อีกสิบชาิติก็ไม่มีทางซื้อได้ อย่างกระเป๋าแฮร์เมส ใบละห้าแสน นาฬิกาเปียเก้ เรือนละสี่ล้านนี่ รถลัมโบกินี ปอร์เช่ห์ในฝัน เป็นเป้าหมายอันดับแรกๆของหัวขโมยแน่นอน
จริงๆแล้ว ผมมีภาพถ่ายที่ได้มาจากที่ชุมนุม แต่ผมเลือกที่จะไม่ลงไว้ เพราะสื่อต่างๆก็คงจะลงไปหมดแล้ว ที่สำคัญ มันเป็นหลักฐานในการเอาผิดคนพวกนั้นได้
ใครที่อยากสัมผัสกับเหตุการณ์ประวัิติศาสตร์ ที่อาจจะไม่เกิดขึ้นอีกในรอบหลายสิบปี ผมแนะนำว่าให้ลองไปเดินดู และลองรับข้อมูลใหม่ๆดู ผมว่ามันให้แง่คิดอะไรดีๆ ไม่แพ้การเดินทางไปเที่ยวเมืองนอกเหมือนกัน
Posts
0 comments:
Post a Comment